November 18, 2017

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 9

சித்தர்களும் தற்சார்பும் - சாட்சி



சென்ற இதழில் இயேசு கிறிஸ்து கூறியவற்றில் தற்சார்பு வாழ்வியல் இழையோடி இருப்பதைக் கண்டோம். இவ்விதழில் இந்து மதமும் தற்சார்பும் என்று எழுதலாம் என்று துவங்கியபோது, அது மூன்று பக்கங்களுக்குள் அடக்க இயலாத ஒரு கடல் என்றும், இந்து மதத்திலேயே சம்கியம், யோகம், நியாய‌ம், வைசேசிகம்,மீமாம்சம், தர்க்கம், லோகாயதம், மாயாவாதம்,வேதாந்தம் என்று எண்ணற்ற எண்ணப் பிரிவுகள் உள்ளன; (நாத்திகமும் ஒரு அங்கம் தான்!) எனவே இதனைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆராய வேண்டும் என்றும் தோன்றியது.
இதற்கிடையில் சென்ற கட்டுரையைப் படித்து விட்டுச் சிலர் “நம் நாட்டு இலக்கியங்களை விட்டு ஏன் விவிலியத்திற்குப் போனீர்கள்” என்றும், வேறு சிலர் “தற்சார்பு வாழ்வியல் என்று எங்களை எல்லாம் துறவியாகச் சொல்கிறீர்களா” என்றும் கேட்டனர். மற்றொரு நண்பர், ” மதங்களை ஏன் இழுக்கிறீர்கள் , அது அவரவர் தனிப்பட்ட நம்பிக்கை, விருப்பு, தேர்வு” என்றார். இதற்கெல்லாம் பதில் அளிப்பது என் கடமையாதலால் முதலில் அதைச் செய்து விட்டுப் பிறகு தொடர்கிறேன். முதலில், வாழ்விற்கு ஒரு கோட்பாடும், கொள்கையும், நெறியும் தேவை. அது நமக்கு ஒரு இலக்கையும், அவ்விலக்கை நோக்கி ஒரு தெளிவான பாதையையும் அளிக்கும்.
இந்தக் கோட்பாட்டையும் நெறியையும் கொடுப்பதற்குத்தான் மத நம்பிக்கைகள் தேவை. வழியைக் காட்டும் ஒரு வரைபடம் போல பெரும் ஞானிகள் கூறிய வார்த்தைகள் நமக்கு வழி காட்டுகின்றன. மதம் என்பதே ஒரு கோட்பாடுதான் ; அதனால்தான் பாரதி “யானெதற்கும் அஞ்சுகிலேன் மானுடரே, நீவிர் என் மதத்தைக் கைக்கொள்மின்” என்று தன் கோட்பாட்டைப் பறை சாற்றினார். எல்லா மதமும் தற்போது மரபாய் இருப்பினும் அது உதிக்கும்போது ஒரு புரட்சியான சிந்தனையாகத்தான் தோன்றியது. அந்தக் கால கட்டத்திற்கு அத்துணிகர சிந்தனைகள் அவசியமாக இருந்தன. நாம் நம்முடைய பல‌வீனங்களாலும், அறியாமையினாலும், ஆட்டு மந்தைகள் போல் வழி,வழியாக மதங்களைப் பின்பற்ற ஆரம்பிக்கும்போதுதான் அது மரபாக மாறித் தான் உதித்த நோக்கை மறக்க நேரிடுகிறது. நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், “தற்சார்பு வாழ்வியல் என்பது ஒரு கோட்பாடு - ஒரு கொள்கை. அதனைப் பல மதங்களும் ஏற்கனவே வெவ்வேறு விதங்களில் சுட்டியிருக்கின்றன. இக்கோட்பாடு எம்மதத்திற்கும் எதிரி அல்ல” என்பதே.
தற்சார்பு என்பது உலகில் பற்பலரும் அவரவர் நிலையில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக முயற்சித்தும் அடைந்தும் வருவது. எனவே இக்கோட்பாட்டிற்கு இனம், நிறம், மொழி, நாடு போன்ற பிரிவினைகள் எதுவும் இல்லை. அறிஞர்களில் நம்நாட்டு அறிஞர், வேற்று நாட்டு அறிஞர் என்றெல்லாம் பிரிவினை இல்லை. அறிவுள்ளோர் அறிஞர். அவர் கூற்றில் அறிவையும் அறிவுரைகளையும் காண்பது நம் பொறுப்பு அவ்வளவே!
தற்சார்பு வாழ்வியல் என்பது முற்றும் பொருட்களைத் தியாகம் செய்யும் துறவு அல்ல. சதா பொருளையே தேடி, வாழ்வதற்கு நேரம் இன்றி நெஞ்சு புண்ணாகும் லோகாயுதத் தேடலும் அல்ல. புத்தர் சொன்னது போல் இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு நடுப்பாதை. வள்ளுவர் சொன்னதுபோல இல்வாழ்வில் எவ்வாறு வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்வது என்ற தேடலுக்கு ஒரு விடை.
சரி இந்து மதத்திற்கு வருவோம்! சங்கியம் என்பது பிரபஞ்சம் பிரகிருதி (பொருள்)என்றும் , புருஷன் (ஆத்மா/ப்ரக்ஞை) என்றும் இரண்டால் உருவானது என்ற கோட்பாடு. அனைத்துமே சத்வம், ரஜஸ் , தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களின் கலவையினால் ஆனது என்பது சங்கியம். யோகம் என்பது இக்கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொள்கிறது - ஆனால் தனிமனிதன் எப்படித் தெய்வமாகலாம் என்பதையும் வழிவகுக்கிறது. இதற்குக் கர்ம யோகம், ராஜ யோகம், பக்தி யோகம், ஞான யோகம், மந்திர யோகம், தந்திர யோகம், அட யோகம் என்று வழிகளை வகுக்கிறது. யோகா என்றால் வடமொழியில் இணைதல் என்று பொருள். மனிதன், இறைவனோடு இணையும் பாதை யோகா என்று அழைக்கப் படுகிறது. நம் தமிழ் நாட்டுச் சித்தர்கள், தந்திர யோகம், ராஜ யோகம் ஆகியவற்றைப் பின்பற்றியவர்கள் - அட்டாங்க யோகம் என்று பொதுவாய் அழைக்கப்படும் எட்டு அங்கங்கள் கொண்ட, உடலை மையமாகக் கொண்ட ஆத்ம தேடல் இது.
அவ்வையார், திருமூலர், நக்கீரர் (விநாயகர் அகவல்) போன்றோரின் பாடல்களும் இவ்வழி முறையையே காட்டுகிறது. உடலில் தலை முதல் புணர்ச்சி அங்கம் வரை ஆறு சக்கரங்களில் ஆன்மசக்தி (குண்டலினி) மேலிருந்து கீழாகப் பாய்ந்து கொண்டிருக்கிறது; உணவுக் கட்டுப்பாடு, மூச்சுப்பயிற்சி, ஆசனப் பயிற்சி, தியானம், போன்ற பயிற்சிகளால் இம்மின்சாரம் போன்ற சக்தியை மேல்நோக்கித் திருப்புவது குண்டலி யோகம். “மூலாதாரத்தில் மூண்டெழு கனலைக் காலால் (காற்றால்/மூச்சால்) எழுப்பும் கருத்தறிவித்தே” என்ற அவ்வையாரின் விநாயகர் அகவலில் இருந்து நாம் இதை அறியலாம்.
தற்சார்பு என்றால் சித்தர்கள் எளிமையின் விளிம்பில் இருந்தவர்கள். காற்றைப்போல் தங்கள் உடலை லேசாக்கிக் கொண்ட இவர்கள் நாளில் ஒரு முறை ஏதோ உணவும், கோவணம் உடையாகவும், கிடைத்த திண்ணையில் தூங்கியும் தங்கள் உடல்ரீதியான தேவைகளை அவ்வப்போது மிக எளிதாகப் பூர்த்தி செய்து வாழ்ந்தனர். எல்லா சித்திகளும் கைக்குள் இருந்தும் ஒரு மடம் உருவாக்குவதோ, மதம் உருவாக்குவதோ, போதனைகள் செய்வதோ, சீடர்கள் வளார்ப்பதோ எதுவுமே செய்யாமல் வெட்டவெளி தன்னை மெய் என்றிருந்தனர். உலகால் அவர்களுக்கு எப்பயனும் இல்லை; எல்லாத் தேவையும் கடந்த அவர்களால்தான் உலகுக்குக் அளவற்ற பயன் கிட்டியது.
தன் தேவைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது பட்டினத்தார், “ஆறுண்டு தோப்புண்டு; அணி வீதி அம்பலம் தானுமுண்டு; நீறுண்டு; கந்தை நெடுங்கோவணம் உண்டு; செஞ்சில் அஞ்செழுத்துமுண்டு - நித்தம் மாறுண்டு உலாவும் மடநெஞ்சே, மனைதோறும் சென்று சோறுண்டு தூங்கிப் பின் சும்மா இருக்கச் சுகமும் உண்டே!” என்றும் “நச்சரவம் பூண்டானை நன்றாய்த் தொழுவதுவும் இச்சையிலே தான் அங்கு இருப்பதுவும் - பிச்சைதனை வாங்குவதும் உண்பதுவும் வந்து திருவாயிலிலே தூங்குவதும் தானே சுகம்” என்று எழுதுவார்.
இவர்கள் பாடல்கள் பெருமளவு துறவிகளுக்கேயாயினும், இல்வாழ்வுக்கு நல்ல போதனைகளும் அளித்திருக்கிறார்கள்.
மையாடு கண்ணியும், மைந்தரும், வாழ்வும் , செந்தீ ஐயா! நின் மாயை அருள்வெளித் தோற்றம் - அகிலத்து மெய்யாய் இருந்தது - நாட்பட, நாட்பட வெட்டவெறும் பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய் மெல்லப் போனதுவே!
நாட்டமென்றே இரு சற்குரு பாதத்தை; நம்பும் பொம்ம‌ லாட்டமென்றே இரு பொல்லா உடலை ; அடர்ந்த சந்தைக் கூட்டமென்றே இரு சுற்றத்தை; வாழ்வைக் குடம் கவிழ் நீரோட்டமென்றே இரு ; நெஞ்சே உனக்கு உபதேசம் இதுவே
என்கிறார். பொருளாசை கூடாது என்று வீடு வரை உறவு, வீதி வரை மனைவி என்று வலியுறுத்தினார். மன்னர் இவர் என்றிருந்து வாழ்ந்தவரையும் , எரிந்த கட்டை மீதில் இடைக்கோவணத்தை உரிந்துருட்டிப் போட்டு விடுவார்கள் என்று எச்சரிக்கிறார். அகப்பேய்ச் சித்தரோ, “யார் அலைந்தாலும் அகப்பேய் நீயலையாதேடி ஊர் அலைந்தாலும் அகப்பேய் ஒன்றையும் நாடாதே” என்று சும்மா இருக்கச் சொல்கிறார். பத்திரகிரியார் 'பற்றற்று நீரில் படர்தாமரை இலை போல்' ஒட்டும் ஒட்டாது வாழ்வில் ஈடுபடச் சொல்கிறார். காடுவெளிச் சித்தர் (கடுவெளி என்ற நூல்களில் அச்சிடுகிறார்கள் - காடுவெளி என்பதே சரி- காடு என்பது பூரணத்தையும், வெளி என்பது சூனியத்தையும் குறிக்கிறது. சூனியமாகவும், பூரணமாகவும் ஒருங்கே இருப்பதால் அவருக்கு இப்பெயர்) “நல்லவர் தம்மைத் தள்ளாதே அறம் நாலெட்டில் ஒன்றேனும் நாடித் தள்ளாதே” . நாலெட்டு அறம் என்பது 32 வகையான் அறங்கள் - துறவியர், ஏழைகள், போன்றோருக்கு தானம் வழங்குவதில் தொடங்கி, பறவைகளுக்கு நீர் அளித்தல், ஆநிரைகளுக்கு நீர்த் தொட்டி அமைத்தல் வரை 32 விதமான புரவலப் பொறுப்பு ஒரு இல்வாழ்வில் உள்ளோருக்கு உள்ளது.
நக்கீரர் “பெண்டு பிள்ளை பண்டு பதார்த்தம், கண்டது மாயைக் கனவெனக் காட்டி” என்று பட்டினத்தாரைப் போல் முற்றும் கனவென வாழ்வில் இயங்கச் சொல்கிறார். சிவவாக்கியர் மூட நம்பிக்கைகளை அறவே ஒதுக்குகிறார்.
நட்ட கல்லைத் தெய்வம் என்று நாலு புட்பம் சாத்தியே சுற்றி வந்து மொணமொணென்று சொல்லும் மந்திரம் ஏதடா? நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில் சுட்ட சட்டி சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ
என்று வெளிப்பூசைகளை, வெறும் பாவனைகளைச் சாடுகிறார்.
இதே தொனியில் அகப்பேய்ச் சித்தரும்
பூசை பைசாசமடி - அகப்பேய் போதமே கொட்டமடி ஆசை அற்றவிடம் - அகப்பேய் ஆனந்தம் கண்டாயெ
ஈசன் பாசமடி - அகப்பேய் எங்ஙனம் சென்றாலும்
என்று சுயநலமான இறைவழிபாட்டையும், ஆன்ம தேடலையும் ஒதுக்குகிறார். குதம்பைச் சித்தர்
தாவரமில்லை தனக்கொரு வீடில்லை தேவாரம் ஏதுக்கடி - குதம்பாய் தேவாரம் ஏதுக்கடி
என்று 'நீ அற்ற எல்லையிலே சும்மா இரு' என்று தாயுமானவரைப் போலச் சும்மா இருக்கச் சொல்கிறார்.
திருமூலர்
ஆசையறுமின்கள், ஆசையறுமின்கள் ஈசனோடாயினும் ஆசையறுமின்கள் ஆசைப்படப்பட ஆய்வரும் துன்பங்கள் ஆசை விட விட ஆன‌ந்தமாமே! என்று போதிக்கிறார்.
இந்த சித்தர்களின் போதனைகளைக் கொஞ்சமேனும் கடைப்பிடிக்க முயற்சித்தால் நம் வாழ்வு எப்படி இருக்கும்?
பொருளாசை குறைந்து விடும். ப‌குத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புவோம். சும்மா இருக்கப் பழகுவோம். சும்மா இருப்பது என்பது சோம்பித் திரிவதல்ல. தற்சார்பான சும்மா இருத்தல் என்பது நம் தேவைகளை நாமே நிறைவு செய்து கொள்வது. தன் தேவைக்கு மீறி எந்த வன்முறையான‌ பிடுங்கலிலும் ஈடுபடாதது - இதுதான். மனிதனைத் தவிர எந்த உயிரினமும் தேவைக்கு அதிகமாய் அபகரிப்பதில்லை. மனிதர்கள் எல்லாரும் இப்படிச் சும்மா இருந்தால் உலகம் எவ்வளவு இனிமையாய் இருக்கும்! இயற்கை அழிவு இருக்காது. பற்றாக்குறை என்பதே இருக்காது. அன்பும் அறமும் உள்ளதாய் வாழ்விருக்கும். உடல், மனம், உலகு மூன்றுமே வளமாய், நலமாய் இருக்கும். உண்மையில் பார்த்தால் 99 சதம் மனிதர்க‌ளுக்குப் பணம்தான் மதம், - ராமர், சிவன், கிருஷ்ணர், புத்தர், இயேசு, அல்லா என்பதெல்லாம் வெளிப்பூச்சுத் தான்.அன்பும், பகிர்ந்து கொள்வதும், நுகர்ச்சியைக் குறைப்பதும், விட்டுக் கொடுப்பதும் யாரும் விரும்புவதில்லை. நம்மால் இயன்ற தர்மக் கூச்சல் நாம் ஒரு மூலையில் போடுக்கொண்டே இருப்போம்! யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்று சொன்னவரும் ஒரு சித்தர்தான்!

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 8

ஏசுநாதரும் தற்சார்பும்



நிறைவு அடைவதும் என்று கடந்த கட்டுரைகளில் கண்டோம். முழு நிறைவுக்கு எடுத்துக் காட்டாய்ச் சீன ஞானி லாவோ ட்சேவின் கவிதை ஒன்றையும் கண்டோம். புறத் தற்சார்பு என்பது சூழல் சுவட்டைக் குறைக்கும் எளிமையான வாழ்முறையால் அமையினும், அகத் தற்சார்பு என்பது அறிவைப் பயன்படுத்தி மெய்ப்பொருள் காணும் தன்னாட்சியில்தான் அமையும் என்றும் கண்டோம். தற்சார்பு அடையத் தேவை, போதும் என்ற மனமே என்று சென்ற கட்டுரையில் பார்த்தோம். ஆனால் இன்னொரு முக்கியமான அங்கத்தையும் நாம் இங்கு ஆராய வேண்டும். உலகில் 95% பேர் கடவுள் என்று ஒரு சக்தி இருப்பதாக நம்புகின்றனர். அவரவர் பிறப்பின்படியோ, பின் ஏற்பட்ட விருப்பின்படியோ கடவுளைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுகிறோம். எனவே தற்சார்பு வாழ்வியல் என்ற கோட்பாடு, ஒவ்வொரு மதத்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப் படக் கூடியதா என்று நாம் ஆராய வேண்டும்.
நான் ஒரு சாட்சி மட்டுமே; எதிலும் சார்பற்றவன். நான் பிறந்த சூழலும், வளர்ப்பும் உருவாக்கிய‌ தாக்கமும், அதனால் உருவான நம்பிக்கைகளையையும் கடந்து அறிவை மட்டுமே பயன்படுத்தப் பழகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நடுநிலை ஆய்வாளனாக நான் இக்கட்டுரைத் தொடரை எழுதிகிறேன். இதன் ஒரே நோக்கம் திருமூலரைப் போல நான் பெற்ற இன்பத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதே. வேறு எந்தப் பரப்புரையும் நோக்கமும் இல்லை. எனக்குத் தெரிந்த இரு மொழிகள் தமிழும், கொஞ்சம் ஆங்கிலமுமே. அவற்றில் நான் படித்த நூல்களும் மிகச் சிலவே. அவற்றுள் என்னை மிகவும் நெகிழ்வித்த நூல் ஏசுநாதரின் சீடர்கள் எழுதிய புதிய ஏற்பாடு (New Testament). என்னைப் பொறுத்தவரை ஏசுநாதர், கடவுள், தேவ தூதன் என்பதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு மிகச் சிறந்த சிந்தனையாளர் - ஞானி - வழிகாட்டி. மிகக் குழப்பமான நேரங்களில் விவிலியத்தின் வரிகள் எனக்கு உறுதுணையாய் இருந்ததுண்டு. விவிலியம் காட்டும் வாழ்முறையைக் கடைப்பிடிக்கத் துவங்கினால் அது தற்சார்பு வாழ்முறையில்தான் முடியும்! எப்படி என்று பார்ப்போம். (பிற மதங்களைப் பின்பற்றுவதால் விவிலியத்தைப் படிக்காதிருப்பது அவரவர்களுக்கு ஒரு விதத்தில் நட்டமே!)
முதலில் ஏசுநாதர் போதனைகளில் மிக முக்கியமானவை எளிமை, நேர்மை, அகிம்சை, அடக்கம், மனித நேயம்,எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சமின்மை, பொருளாசைப் படாமை ஆகியவை.
“வானத்துப் பறவைகளைப் பாருங்கள்; அவை விதைப்பதுமில்லை, அறுப்பதுமில்லை, கிடங்குகளில் சேமிப்பதும் இல்லை. ஆனாலும் கடவுள் அவைகளுக்கு உணவளித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார். அவற்றை விட நீங்கள் உயர்ந்தவர்கள் அல்லவா?”
இதை விட எளிமையாக மனித இனத்தின் கவலைகளை யார் நையாட இயலும்? நாகரிகம் என்பது எங்கு துவங்கியது? உற்று நோக்கினால், உணவை மனிதன் கிடங்குகளில் சேமிக்க ஆரம்பிக்கும் போதுதான் நாகரிகம் தோன்ற இயலும். நாளை நமக்கு உணவு இருக்கிறது என்ற திமிரில்தான் நாகரிக மனிதன் இத்தனை அழிவை உருவாக்குகிறான். பசி வந்தால் அனாவசியங்கள் தானாய் விலகி விடும்.
“எனவே நாளை என்பதைப் பற்றிச் சிந்திக்காதீர்கள்; இன்றைய தீமை இன்றைக்குப் போதும்” என்றும் ” இறந்த காலம் தன் இறந்தவர்களைப் புதைத்துக் கொள்ளட்டும்” என்றும் கூறினார். நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது ஏசுவின் போதனைகளுள் முதன்மையானது. இதையே பின்னாளில் பாரதி “சென்றதினி மீளாது மூடரே” என்றும் “ஊனுடலை வருத்தாதீர் உணவியற்கை கொடுக்கும்; உங்களுக்குத் தொழில் இங்கே அன்பு செய்தல் கண்டீர்” என்றும் கடந்த கால ,எதிர்காலக் கவலைகளைப் புறக்கணிக்கிறான்.
பொருளீட்டுவதைப் பற்றி ஏசுநாதர் என்ன சொல்கிறார்? ” திருடர்கள் புகுந்து திருடும்படியும், கரையானும், துருவும் அரிக்கும்படியும் உங்கள் புதையல்களைச் சேர்க்காதீர்கள். எங்கே உங்கள் சொத்து உள்ளதோ அங்கே உங்கள் இதயமும் இருக்கும்” என்கிறார். மேலும் ” பணத்தின் மேல் உள்ள ஆசையே அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் ஆணி வேர்” என்கிறார். (கூர்ந்து கவனிக்க. அவர் பணத்தைச் சாடவில்லை - அதன் மேல் மனிதர்களுக்குள்ள ஆசையைத் தான் சாடுகிறார்.) வேறொரு நேரம் ஒரு பணக்காரன் அவரிடம் வந்து “நான் பத்துக் கட்டளைகளையும் கடைப் பிடிக்கிறேன், தினமும் பிரார்த்தனை செய்கிறேன், நல்லவனாய் வாழ்கிறேன், ஏழைகளுக்குத் தானம் வழங்குகிறேன், எனக்கு தேவ ராச்சியம் கிட்டுமா” என்று கேட்பான். அவர் சிறிது நேரம் அவனைப் பார்த்து விட்டு “உன் சொத்துக்களையெல்லாம் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து விட்டு வா” என்பார். அவன் மிகுந்த மன உளைச்சலுடன் ” அது என்னால் இயலாதே” என்று போய் விடுவான். அப்போது அவர் ” ஒரு ஒட்டகம் கூட ஊசியின் காதில் நுழைந்து விடும்; ஆனால் ஒரு பணக்காரன் தேவ ராச்சியத்தில் நுழைவது அதை விடக் கடினம்” என்று கூறுவார்.
“எந்த மனிதனுமே இரண்டு முதலாளிகளுக்கு வேலை செய்ய இயலாது. எனவே நீங்கள் கடவுளுக்கு வேலை செய்கிறீர்களா, பணத்திற்கு வேலை செய்கிறீர்களா என்று முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்” என்பார் வேறு ஒரு கட்டத்தில். சரி குடும்பம் நடத்தப் பொருள் தேவையே என்று கேள்வி எழலாம். அதற்கும் அவர் தெளிவான பதில் கூறுகிறார் “சீசருக்கு உரியதை சீசரிடம் கொடுங்கள்; ஆண்டவனுக்கு உரியதை ஆண்டவனிடம் கொடுங்கள்” - இதன் உட்பொருள் நாம் நம் தேவைகளுக்கு ஏற்ப ஒரு அடிப்படை வருமானத்தை ஈட்டிக் குடும்ப நிர்வாகம் செய்து விட்டுப் பின் நிகழ்வில் வாழ்வது என்பதே.
தோரோ, தான் தனியாய்க் காட்டில், வால்டன் குளக்கரையில் வசிக்கையில் தன்னைப் பார்க்க வரும் கிறுத்துவ நண்பர்களிடம் விவிலியத்தைப் படித்துக் காட்டி “நீங்கள் எல்லாம் ஏன் இதைப் பின்பற்றுவதில்லை” என்று கேட்பானாம். இந்த உண்மைகளை யாரும் சந்திக்கத் தயாரில்லை என்று அவன் எழுதுவான்.
அன்பைப் பற்றி ஏசுநாதர் என்ன கூறுகிறார்? ” ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால், மறு கன்னத்தைக் காட்டு” ,” ஒருவன் உன் சால்வையைப் பிடுங்கிக் கொண்டால் அவனுக்கு உன் சட்டையையும் கழற்றிக் கொடு” , “உன் அண்டை வீட்டுக் காரனை நேசி” . ஒட்டு மொத்த மனித இனத்தை நேசிப்பது மிகச் சுலபமான செயல்; ஆனால் பக்கத்து வீட்டுக் காரனை நேசிப்பது கடினமான செயல்! இதைக் கடைப் பிடித்தால் வரப்புச் சண்டைகள் முதல் வியட்னாம், இந்தியா-பாகிஸ்தான், ஈரான்-ஈராக், ருசிய-அமெரிக்கச் சண்டைகள் ஏதும் வருமா? தவறிழைத்தவனை மன்னிக்கும் பெருந்தன்மை கிறுத்துவுக்கே உரியது. தன்னைச் சிலுவையில் அறையும்போது “என் தந்தையே இவர்களை மன்னித்து விடுங்கள்; தாம் என்ன செய்கிறோம் என்று அறியாமல் செய்கிறார்கள்” என்று தன் கொலைகாரர்களை மன்னிக்கிறார்.
அடக்கத்தைப் பற்றி அவர் “தன்னைத் தான் தாழ்த்திக் கொள்பவன் உயர்வான்; தன்னைத் தான் உயர்த்திக் கொள்பவன் தாழ்வான்” என்கிறார்.
திரைகடல் ஓடித் திரவியம் தேடும் இக்காலத்தில், ஏசுநாதரின் போதனைகள் யாராலுமே கடைப்பிடிக்க இயலாதவை. (எல்லா மதங்களிலும் இதே கதைதான் என்று பின் வரும் கட்டுரைகளில் காண்போம் !) .ஆனாலும் ஒரு உண்மைக் கிறுத்தவன், ஏசுநாதர் சொன்னது போல் இருந்தால் எப்படி இருப்பான்? பணத்தாசை இன்றி, எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை இன்றி, மனித நேயத்துடன், எல்லோரையும் மதித்தும், மன்னிக்கும் பாங்குடனும், எளிமையான‌ வாழ்முறையுடனும், அடக்கத்துடனும் இருப்பான். வன்முறையை விரும்பாத அவன், தன் எளிய தேவைகள் நிறைவு பெற்றதும் மிகுந்த திருப்தியுடன் இறைவனைப் புகழ்ந்து கொண்டு , தன் வாழ்வுக்கு நன்றி சொல்லி இருப்பான் - பிறரிடம் ஏதும் சாராத வாழ்முறை தற்சார்பாக இருக்கும். அவன் சூழல் சுவடும் மிகக் குறைவாக இருக்கும்!
தற்சார்பு வாழ்வியல் என்று நாம் கூறுவது புதிய மொந்தையில் பழைய கள்தான். எல்லோரும் பல விதங்களில் பலவாறாய்க் கூறியதை நாம் வேறு ஒரு கோணத்திலிருந்து நோக்குகிறோம் அவ்வளவே. காந்தி கூறியது போல் “நான் சொல்வதில் எதுவும் புதிது அல்ல; சத்தியமும், அகிம்சையும் மலைகளைப் போல் பழமையானவை”. இனி வரும் கட்டுரைகளில் வேறு யார்,யார் எந்த மொழிகளில் கூறியிருக்கிறார்கள் என்று நோக்குவோம்!

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 7

தற்சார்பு வாழ்வியலின் பல அங்கங்களைப் பற்றி நாம் இயன்றவரை ஆராய்ந்து வருகிறோம். அதனால் சமூகத்திற்கு ஏற்படக் கூடிய நன்மைகளைப் பார்த்தோம். சமூகத்தினால் தனக்கு எதுவும் தேவைப்படாத தனிமனிதர்கள், சமூக வாழ்வில் இருப்பதே ஒரு தியாகமும், சேவையும்தான் என்றும் பார்த்தோம். தற்சார்பு வாழ்வியலுக்குத் தேவையான மனநிலை எது என்று இக்கட்டுரையில் ஆராய்வோம்.


நான் சுமார் 25 வயது இளைஞ‌னாய் இருக்கும்போது என் நண்பனின் தந்தை “வாழ்வில் உன் குறிக்கோள் என்ன?” என்று கேட்டார். நான் அதிகம் யோசிக்கத் தேவையின்றி “சும்மா இருப்பதுதான் என் வாழ்வின் லட்சியம்” என்று உடனே கூறினேன். அதை அவர் பெரியதொரு நகைச்சுவையாக ரசித்தார். பின் வெகு நேரம் எனக்கு உலக வாழ்வைப் பற்றியும், பணம் எவ்வாறு வாழ்வில் முக்கியம் என்றும், வெற்றிதான் லட்சியமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் போதித்தார். 22 வயதிலேயே தோரோவைப் படித்துக் கெட்டு விட்ட எனக்கு அந்தப் போதனை அதிகம் தாக்கம் ஏற்படுத்தவில்லை.
ஆனால் பின்னர் இல்லற வாழ்க்கையில் ஈடுபட்ட பின் பணம் என்பது பல விதங்களில் அவசியமான ஒன்று என்று உணர்ந்து, பணத்தைத் துறந்து இல்லறம் நடத்துவது மிகக் கடினம் என்று உணர்ந்து, என் நேரத்தையும், சுதந்திரத்தையும், வாழ்வின் பெரும்பகுதியையும் அடமானம் வைத்துப் பொருள் ஈட்டினேன். ஓரளவு இல்வாழ்க்கையின் கடமைகளைக், கடன்களைத் தீர்க்க இயன்ற‌தால் என் அடமானத்தின் பெரும் பகுதி மீட்கப் பட்டுவிட்டது. ஓய்ந்து வீழும் முன்னரே ஓய்வு நேரம் அதிகமாய் உள்ள வாழ்முறையும் கிட்டியுள்ளது.
என்னுடன் வேலை செய்த பலரும் என் தற்போதைய வாழ்முறையைப் பார்த்துப் பொறாமைப் படுகின்றனர். ஆனால் என்னை விட அவர்கள் அனைவரும் பணம் அதிகம் உள்ளவர்கள்; நானோ பணம் குறைவாயினும் பெரிய செல்வந்தன்! யாருக்கும் பதில் சொல்லத் தேவையில்லாத சுதந்திரமும், மன அழுத்தம் அதிகமில்லா சுய தொழிலும், கடனில்லாத வீடும், நிறைய ஓய்வு நேரமும், குழந்தைகளுடனும், மனைவியுடனும் செலவழிக்க நேரமும், (பெருமளவு) நஞ்சில்லா உணவும் உள்ளவன் செல்வந்தனா அல்லது வங்கி நிறையப் பணமும், விலை உயர்ந்த காரும், சென்னையில் கோடி ரூபாய் பெருமானமுள்ள புறாக்கூண்டு போன்ற வீடும், நச்சுக் காற்றும், நீரும், நஞ்சுள்ள பாக்கெட் உணவும், கடிகாரத்தின் இரு முட்களுக்குள் சிக்கித் திணரும் வாழ்முறையும் உள்ளவன் செல்வந்தனா?
மிகத் தெளிவாய் விடை எடுபடும் இந்தக் கேள்விக்கு யாரும் “நகர வாழ்க்கையே சிறந்தது” என்று சொல்ல முடியாது. ஆனாலும் நாம் அனைவரும் அதை நோக்கியே செல்கிறோம். கிராம மிராசுதாராய் இருந்தவர்களின் அடுத்த தலைமுறை சென்னை, மும்பை என்று தொழில்நோக்கிச் சென்று விட்டது. அதன் பின் வரும் அவருடைய சந்ததியினர் அமெரிக்கா, ஐரோப்பா என்று தொழில்நோக்கிச் சென்று விடுகின்றனர். வளர்ச்சி என்று நாம் கூறுவதும் இதைத்தான். முன்னேற்றம் என்று நாம் கருதுவதும் இதைத்தான். கிராமங்கள் முதியோர் இல்லங்கள் ஆகி விட்டன என்று வருந்தும் சிந்தனையாளர்கள், இனி நக‌ரங்களும் முதியோர் இல்லங்கள் ஆகிவிடும் ஆபத்து இருப்பதை மறுக்க இயலாது. இச் சிந்தனையின் அடித்தளத்தில் உள்ள மனவியல் காரணங்களை நாம் கூர்ந்து அறிந்து கொள்வது தற்சார்பு வாழ்வியலுக்கு மிக இன்றியமையாதது. உற்றுப் பார்த்தால் நாம் வாழ்வாதாரங்களைத் தேடிச் செல்லவில்லை என்பது புலனாகும். கிராமத்திலோ, சிற்றூர்களிலோ பள்ளி ஆசிரியராகவோ, மளிகைக் கடைக்கார‌ர் ஆகவோ தொழில் புரிபவர்கள் கூட மிக நல்ல வாழ்க்கைதான் வாழ்கிறார்கள். சிற்றூர்களில் உள்ள சிறு தொழில் அதிபர்கள் பலருக்கு வேலையும் கொடுக்கிறார்கள். தங்கள் உடனடி சமூகத்தில் நல்ல மரியாதையுடன் இருக்கிறார்கள்.
பின் நாம் எதைத் தேடி ஓடுகிறோம்? என் நண்பனின் தந்தை சொன்னதுபோல் வெற்றியைத் தேடி ஓடுகிறோம். ஆனால் எது வெற்றி என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. புகழ் அடைந்தால் வெற்றியாகுமா? பணம் இருந்தால் வெற்றியாகுமா? அல்லது அலெக்சாண்டர், ராஜராஜன் போன்று அகிலத்தை ஆளும் தீராத ஆளுமைப் பசி வெற்றியாகுமா? ஒரு கடுமையான இலக்கை நோக்கிப் பயணிப்பதும், அதற்குப் பாடுபடுவதும், அதற்கான முயற்சியும், அதில் வரும் வெற்றி, தோல்விகளும் நம் மன வளர்ச்சிக்கும் ஆன்ம வளர்ச்சிக்கும் மிக நன்று. எதிர்ப்பே இல்லாத வாழ்வில் துயரங்கள் இல்லையெனினும், வளர்ச்சியும் குறைந்து விடும். ஆனால் இலக்கில்தான் நமக்குத் தெளிவு இல்லாதிருக்கிறது. “ஆராயப்படாத வாழ்வு வாழத் தகுதியற்றது” (the unexamined life is not worth living) என்று கிரேக்க ஞானி சாக்ரடீஸ் கூறியுள்ளார். ஆராய்ந்தால் நம் எல்லோருடைய வாழ்வும் full of sound and fury signifying nothing என்று ஷேக்ஸ்பியர் சொன்னது போல் வெறும் புகை மண்டலமாய் ஒன்றும் சரக்கின்றிப் பிசுபிசுத்து விடும். 'பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கனவாய் மெல்லப் போனதுவே' என்றார் பட்டினத்தார்.
ஒரு தெளிந்த இலக்கை நோக்கிப் பயணிப்பது வாழ்வைச் செறிவுள்ளதாக்கும். ஒரு தெளிந்த இலக்காகவும், பெருமளவு அர்த்தமுள்ள வாழ்வைத் தருவதாகவும் தற்சார்பு வாழ்வியல் இருக்கிறது. எனவே எதுவென்று தெரியாத‌ வெற்றியைத் தேடுவதை விட, அன்பும் அறனும் நிறைந்த இல்வாழ்க்கையை இலக்காகக் கொள்வது நல்லது. புத்தர் அடிக்கடி நடுப்பாதை (middle path) என்று ஒன்றைக் கூறுவார். எங்கெல்லாம் குழப்பம் நேருகிறதோ அங்கு ஒரு நடுப்பாதையைக் கடைப் பிடிப்பது நன்று. அதாவது ஒரேயடியாகப் பணத்தாசை பிடித்த கருமியாகவும் இல்லாமல், பணத்தை முற்றும் துறந்த முனிவனாகவும் இல்லாமல், எனக்கிது தேவை, இது போதும் என்ற தெளிவுடன் இல்லறம் நடத்துவது ஒரு நல்ல நடுப்பாதை.
'போதும் என்ற மனமே பொன்செய்யும் மருந்து' என்ற பழமொழியின் பொருள் இதுதான். பொன்செய்ய ரசவாத வித்தையைத் தேடிப் பலரும் நெஞ்சு புண் ஆகி அலைகையில், உண்மையில் பொன் செய்யும் ரசவாதம் என்பது போதும் என்னும் மனப் பக்குவம்தான். அன்பும், அறனும் வேண்டுமாயின் பேராசை கூடாது. திருப்தி என்று சொல்லப்படும் மன‌நிறைவு தேவை. உண்மையான செல்வந்தன் தன் தேவைக்கு மேல் பணம் இருப்பவன் தான். தேவைகள் குறைந்து போதும் என்று வரையறுத்தவனிடம் சேரும் பணம், வள்ளுவர் சொன்னது போல்
ஊருணி நீர் நிறைந்தற்றே உலகவாம்
பேரறி வாளன் திரு
என்று எல்லோருக்கும் பயன்படும்.
(இங்கு போதும் என்ற சிந்தனையைப் பேரறிவு என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுவதைக் கவனிக்கவும்)
ஆனால் எப்படிப் போதும் என்று சொல்வது? எளிமையான தேவைகளுடன் நிறுத்திக் கொண்டால் அவற்றை எளிமையான ஒரு தொழிலால் பூர்த்தி செய்து விடலாம். “யாதானும் தொழில் புரிவோம், யாவும் அவள் தொழிலாம்” என்று நம் மீசைக்கவி சொன்னது போல் குடும்ப நிர்வாகத்துக்குத் தேவையான நிதியை எளிதாய் நிறைவு செய்யலாம். நிறைவு என்பது தற்சார்புக்கு இன்றியமையாதது. ஆழ்ந்த நிம்மதியும், உடல் - மன ஆரோக்கியமும், அன்பும், எல்லாம் இந்த நிறைவால் கிட்டிவிடும். நிறைவு இல்லையேல் என்ன கிடைத்தாலும் பற்றாக்குறைதான். நிறைவு என்பது ஒரு மனநிலைதான் - அது புறப்பொருட்களில் இல்லவே இல்லை. பிறர் நம்மை ஏளனம் செய்வார்களே, கௌரவம் குறைந்து விடுமே என்றெல்லாம் இல்லாத பூதங்களுக்கு அஞ்சினோமானால் நாம் தற்சார்பு இழந்து, பிறர் கருத்தைச் சார்ந்து, காற்றில் பட்ட‌ இலவ‌ம் பஞ்சு போல் அங்கும் இங்கும் அலைய வேண்டி வரும்.
எளிதாய்ச் சொல்ல முடிந்தாலும், இது நடைமுறையில் மிக மிகக் கடினமானது. மற்றவர்களின் நகைப்புக்கு இடமாவதை யாரும் துணிவதில்லை. நம்மை விட வலிதானவர்களைப் பார்த்துச் சற்றுப் பொறாமைப் படாதவர்களும் மிகக் குறைவே. எனவேதான் முன்னேற்றம் என்று சொல்லிக் கொண்டு நாம் மந்தையுடன் சென்று, முண்டியடித்து மந்தையில் முன்வருவதை எப்போதும் விழைகிறோம். ஃபாஷன், ட்ரெண்ட் என்ற பெயரில் கூட்டமாய்ப் போவதை நியாயப் படுத்துகிறோம். தற்சார்பான வாழ்வியல் என்பது உலகியலுக்குப் பல சமயங்களில் எதிரானது. எனவே அப்பாதையில் செல்ல ஒரு துணிச்சல் வேண்டும். எனினும் எளிதானவற்றை மட்டும் செய்து கொண்டிருந்தோமானால் நாம் என்றும் இருக்கும் இடத்திலேயே இருக்க வேண்டியதுதான்.
இதையெல்லாம் சேர்த்துப் பார்க்கையில், தற்சார்பு வாழ்வியல் என்பது மிகுந்த அர்த்தமுள்ள ஒரு வாழ்முறை. இதற்குத் தேவை நிறைவு, பிறர் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கவலையின்மை, ஓரளவு துணிச்சல் ஆகியவை. ஆனால் இதனால் கிடைக்கும் விடுதலையும், மனத் தெளிவும் எல்லாக் கடின‌ங்களையும் தூசி ஆக்கி விடும். இறுதியாக திருப்தியைப் பற்றிய ஒரு கவிதையுடன் இக்கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறேன்.
தன்னிறைவ

சிறிய நாடு, சிலவே மக்கள்
போர்வாள் பலவாம், பயன்பாடு இலவாம்
இறப்பைப் பெரிதாய் இருப்போர் மதித்துப்

பிறந்த இடத்தின் அருகில் இருப்போம்
படகும், ரதமும் பலவாய் இருந்தும்
பயணம் கிளம்பத் தேவை அரிதாம்
வேலும் வாளும் வேண்டிய இருந்தும்
வெளியில் எடுக்கத் தேவை இல்லை
இனிய உணவும், எளிய உடையும்
இருக்கும் இடத்திற் பெருமையும் நிறைவும்
பழகிய வாழ்வு பழகிய முறையுடன்
நிதப்படிப் பணியில் நிம்மதி காண்போம்
அண்டை நாடு கூப்பிடு தொலைவில்
அவரின் சேவல் நம்மை எழுப்பினும்
நம்முடை நாய்குரை ஒலிய‌வர் கேட்கினும்
ஒருவரை ஒருவர் காணா திருந்து
விருந்து கலந்திட வேலை இன்றி
நிறைவுடன் வாழ்ந்து நிறைவுடன் சாவோம்!
(2600 ஆண்டுகளுக்கு முன் சீனாவில் “லாவொட்ஸே” என்பவரால் எழுதப்பட்ட “தாவோ தே ஜிங்” என்ற நூலின் 80வது பாடலின் தமிழ்வடிவம். )

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 6

தாமே தமக்கு விதிவகையும் -சாட்சி

தற்சார்பு வாழ்வியலில் தன்னாட்சி (பூரண சுயராச்சியம் - absolute self rule) என்றால் என்ன என்று ஆராய்வது இக்கட்டுரையின் நோக்கம். பலகோடி தனிமனிதர்களால் உருவான சமூகத்தைச் சீர் செய்ய ஒரு சில தனிமனிதர்களால் இயலுமா என்பது கேள்வி.
தற்சார்பு என்பதன் கோட்பாடு என்ன? தன் தேவைகளுக்குத் தன்னைச் சார்ந்து இருப்பது தற்சார்பு. இதில் மனிதனுக்கு உடல் ரீதியாகவும், மனம் ரீதியாகவும் இரண்டுவகையான தேவைகள் உள்ளன. உடல் ரீதியான நேர்மையான தேவைகள் எளிதாய் நிறைவுசெய்யக் கூடியவை; அடிப்படையான‌ இல்லற ஒழுக்கமும், நேர்மையான ஒரு தொழிலும் இருந்தால் நம் உடல் ரீதியான தேவைகள் எளிதில் நிறைவு பெற்று விடும். ஆனால் மனம்தான் புரியாத புதிர். மனதின் ஆசைகளுக்கு எல்லையே இல்லை ; “அகிலம் எல்லாம் கட்டி ஆளினும் கடல் மீதிலே ஆணை செலவே நினைவர்” என்று தாயுமானவர் எச்சரிக்கிறார். எனவேதான் எல்லா மதங்களிலும் மனத்தை அடக்கக் கூடிய துறவிகளுக்கு மிக உயர்ந்த மரியாதை அளிக்கப்படுகிறது. மனத் தேவைகளில் முக்கியமானது மனதை நெறிப்படுத்துவது. அதற்குத் தேவை ஒரு கோட்பாடும் (சித்தாந்தம்) அந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அமையும் ஒரு வாழ்முறையும். வரலாற்றைப் பார்க்கும் போது மனித இனம்தான் உலக அழிவில் மிகப்பெரிய பங்கு கொண்டதென்றும், எக்காலத்திலுமே தீயவர்களும், நல்லவர்களும் கலந்துதான் இருந்திருக்கிறார்கள் என்றும் தெளிவாகும். ஆனால் வரலாற்றில் மனித இனம் மேம்படுவதற்கு வித்திட்ட அனைவரும் ஒரு அடிப்படைக் கோட்பாட்டைப் பல்வேறு வடிவங்களில் கூறியிருக்கிறார்கள்.அக்கோட்பாட்டை நாம் தற்சார்பு வாழ்வியல் என்று கூறுகிறோம்.
மகாபாரதத்தில் துரியோதனன், தான் கெட்டவன் என்று தெரிந்தும் தன்னால் அது பற்றி ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை என்று கூறுவதாக வரும். வைணவக் கவிஞரான நம்மாழ்வாரும் இயற்பா பெரிய திருவந்தாதி எனப்படும் தன்னுடைய வெண்பாக்களில்
இவையன்றே நல்ல, இவையன்றே தீய
இவையென்று இவை அறிவனேலும் - இவையெல்லாம்
என்னால் அடைப்பு நீக்க ஒண்ணாது இறையவனே
என்னால் செயற்பால‌து என்
(எது நல்லது எது தீயது என்று தெரிந்தும் அந்தக் கட்டுக்களில் இருந்து விடுபட முடிவதில்லையே, என்னால் என்ன செய்ய இயலும்)
என்று வருந்துகிறார். ஆதி சங்கரர் தன்னுடைய விவேகசூடாமணி என்னும் நூலில் ஆன்ம சாதகனுக்கு இன்றியமையாத குணங்கள் என்று வரிசையிடும்போது, “எது நிலைப்பது (நித்தியம்) , எது நிலையாதது(அநித்தியம்) என்று பகுத்தறியும் விவேகம்” முதலிலும் அதன் பின் ” அநித்தியப் பொருட்களை விட்டொழிக்கும் வைராக்கியம்” இரண்டாவதாகவும் வரிசைப்படுத்துகிறார். கிரேக்க அறிஞர் பிளாட்டோ “எது நல்வாழ்வு?” என்ற தேடலுக்குத் தன் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியைச் செலவழித்ததாகக் கூறுவர்.நம் அறிஞர் குமரப்பாவும், அரசியல் கொள்கையைப் பற்றி எழுதும் பொழுது “ஒரு நாட்டின் கொள்கை, வாழ்வைப் பற்றிய அடிப்படைச் சித்தாந்தத்தைச் சார்ந்ததாக இருந்தால் அக்கொள்கை தெளிவாக இருக்கும்” என்று எழுதியிருக்கிறார்.
வால்டனில் தோரோவும், “மனிதன் தொடர் முயற்சியால் தன்னைத் தானே மேம்படுத்திக் கொள்ளும் திறனை விட ஒரு மிகப்பெரிய ஊக்கமூட்டும் உண்மை நான் எதுவும் அறியேன்” என்று எழுதியுள்ளார்.
ஆக இதையெல்லாம் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கும்பொழுது, (1) நன்மை தீமை என்று இரண்டு உள்ளது (2) நாம் எவ்வளவு தீமையில் மூழ்கி இருந்தாலும் ஒரு உந்துதலுடன் மேலெழும்பி நன்மையை நோக்கிப் போவது என்ற இரண்டு சித்தாந்தங்களை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளலாம் என்றே தோன்றுகிறது.
எது நல்லது , எது தீயது என்ற கேள்விக்கு ஒரு ஞானி இவ்வாறு விடை கூறினார் ” உலகியலில் பார்க்கும் போது எச்செயல் துன்பத்தை உண்டாக்குகிறதோ அது தீயது; எச்செயல் துயர் துடைக்கிறதோ அது நல்லது. பூரணமாகப் பார்க்கும் போது எது உன்னை ஞானத்தின் அருகில் கொண்டு செல்கிறதோ அது நன்று; எது உன்னை ஞானத்தினின்றும் சேய்மைப்படுத்துகிறதோ அது தீது” (இதில் ஞானம் என்று ஒன்று இருப்பதாகவும் அதை நாம் நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்று்ம் பொருள்படுகிறது. இதை வேண்டுவோர் ஏற்றுக் கொள்ளலாம்; இல்லையேல் விட்டு விடலாம். நம் தேடலுக்குக் கடவுள் என்பதோ,வைகுந்தம், கயிலாயம், தேவ ராச்சியம், மோட்சம், நிர்வாணம் போன்ற உருவகங்களோ தேவையற்றவை. உள்ளதை உள்ளபடி அறிவதே நம் நோக்கம்.) பகுத்தறிவு என்பது நாத்திகம் அல்ல , ஆத்திகமும் அல்ல. ஆத்திகம் மூட நம்பிக்கை என்றால், நாத்திகம் மூட எதிர்ப்பு அவ்வளவே. யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் மெய்ப்பொருள் காண்பது தான் பகுத்தறிவு. தனிமனித வாழ்வில் மெய்ப்பொருளைக் காண்பதே நம் நோக்கம்.
சரி நன்மை என்பது என்ன, தீமை என்பது என்ன? எல்லா உயிர்களும் தன்னை இந்தப் புவியில் இருத்திக் கொள்ள மிகக் கடுமையான வன்முறையைக் கடைப்பிடிக்கின்றன. ஒரு உயிரைத் தின்றுதான் இன்னொரு உயிர் வாழ இயலும் என்பது இயற்கை நியதி. ஆனால் மனிதனைத் தவிர பிற உயிரினங்கள் எதுவும் தங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளைத் தவிர வேறு எதற்கும் வன்முறையைக் கையாள்வதில்லை. மனிதன் மட்டுமே தேவைகளுக்கு அன்றி ஆசைகளுக்கும், பொழுது போக்கிற்கும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்திற்கும், ஆளுமைக்கும், சக மனிதர்களின் பொறாமையைத் தூண்டுவதற்கும் எண்ணில் வன்முறையைக் கையாள்கிறான். எனவே வன்முறையைக் குறைப்பதும் பிறர் துயர் துடைப்பதும் நன்மையான விடயங்கள் என்று கொள்ளலாம். அகிம்சையே பரம தர்மம் என்று வேதத்தில் சொல்வதும் , பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் என்று வள்ளுவர் போற்றுவதும் இந்த நன்மையையே.
முதல் கட்டுரையில் பார்த்தது போல, சூழல்சுவட்டைக் குறைப்பது அகிம்சையின் ஒரு மிக நல்ல வெளிப்பாடு. அது மிகப் பெரிய சேவையும் கூட. இது இயற்கை வேளாண்மை, எளிய வாழ்முறை, சுயநலம் குறைந்த நடை, சமூக சேவை, அநீதி எதிர்ப்பு போன்று பல வடிவங்களில் வெளிப்படலாம். எவ்வடிவாயினும் இதன் உண்மையான உந்துதல், நம் உள்ளிருக்கும் ஒரு இனம்புரியாத‌ தேடல்தான். ஆனால், நம் உடல் ரீதியான தேவைகளைக் குறைப்பதும், சூழல் சுவட்டைக் குறைப்பதும் ஒரு துவக்கம் மட்டுமே - அதுவே முடிவாகி விடாது. சாதாரண மனிதர்களான நாம் சதா காரண காரியங்களிலேயே விடயங்களைப் புரிந்து கொள்கிறோம். நன்மை- தீமை, வினா-விடை, இன்பம்-துன்பம் எல்லாம் நமக்கு ஐம்புலனுக்கு உட்பட்ட உலகில் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.
ஆனால் இந்த ஐம்புலன்களுக்கு அடித்தளமான, “சித்” என்று வடமொழியில் கூறப்படும், Consciousness என்று ஒன்று எல்லா உயிரினங்களையும் ஒரு மின்காந்த வெளிபோல் இணைக்கிறது. நாம் இருக்கும் வெளியையும், மூச்சு விடும் காற்றையும் நாம் அனைவரும் பகிர்ந்து கொள்வது போல் இந்த சித்தத்தில் நாம் அனைத்து உயிர்களும் இணைக்கப்பட்டு இருக்கிறோம். நம் ஒவ்வொருவரின் எண்ணற்ற எண்ணங்களின் தொகைதான் இந்த சித்தம். காற்றில் ஒருவர் செய்யும் மாசு எங்ஙனம் அனைவரையும் பாதிக்கிறதோ அதே போல் ஒவ்வொருவரின் மாசு படிந்த சிந்தனைகள்தான் திரளாகி ஒட்டு மொத்த உலகத் தீமைகளாக வடிவெடுக்கிறது.
இந்த சித்தம் என்கிற ஆற்றில் நம் சுயநலமான சிந்தனைகள்தான் சாக்கடை நீர்போல் கலந்து மாசு படுத்துகின்றன. எனவே மிகச் சிறந்த‌ நன்மை என்பது சுயநலமற்ற மனமே; தெளிந்த மனத்தில் குழப்பம் உருவாக்குவது இந்தச் சுயநலமே. சுயநலமற்ற எந்தச் செயலுமே ஒரு சேவைதான் -ஏனெனில் அதைச் செய்பவன் எதையும் எதிர்பார்த்துச் செய்வதில்லை (தன் சுய பாராட்டுதலைக் கூட!). மகா பாரதத்தில் கண்ணன் செய்யும் எண்ணற்ற சூதுகளும், பொய்களும், கோபியருடன் குலவியதும் எல்லாம் சுயநலமற்றவை. தனக்கென்று எதுவும் அவன் செய்ததாய் சான்று இல்லை. ஆனால் தருமன் ஒரே ஒரு பொய் சொன்னதற்காய் மிகவும் வருந்துகிறான். அவனின் நேர்மை மிகுந்த தன்னினைப்பு உள்ளதாய், சுயநலமானதாய், இருக்கிறது.
கூர்ந்து கவனித்தால் பெரும்பாலான சுயநலத்தின் பின்னணியில் தன்னைப் பிறர் மதிக்க வேண்டும் , ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு இச்சை இழையோடும். அடுத்தவரின் மதிப்பீட்டிற்கு நாம் சாயத் தொடங்கும் பொழுதே தற்சார்பை இழக்கிறோம். உண்மையான தற்சார்பு என்பது நம் மனத்தை நாமே நிர்வகிக்கப் பழகுவதுதான். நம்மை நாமே, நம் அறிவால் மட்டும் ஆள்வது தன்னாட்சி. உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகுவது எல்லோரும் செய்வது; உலக நியதிகளால் கட்டுண்டு, பொறுக்க முடியாமல், அந்தத் தளைகளை எதிர்த்து நாடோடிகள் போல் தன்னிச்சைப்படி வாழவது மரபெதிர்ப்பாளர்கள் (hippie) செய்வது - இரண்டுமே தற்சார்பற்றவை; அதனால் நிலையற்றவை. இசைவும் இன்றி, எதிர்ப்பும் இன்றி, தன் அறிவைப் பயன்படுத்தி நன்றும், தீதும் பகுத்தறிந்து, தீதை ஒதுக்கி, நன்றைக் கொள்வது உண்மையான தன்னாட்சி. ஒரு சமயம் உலகோடு ஒழுகுவது போலவும், ஒரு சமயம் மரபை எதிர்ப்பது போலவும் தோன்றினாலும், தன்னாட்சியைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒருவன் எப்போதும் தன் அறிவிற்கு மட்டுமே செவி சாய்ப்பான்.
Inner Voice என்று காந்தி கூறியதும் , “எச்சமயத்திலும் எனக்கு உள்ள ஒரே கடமை எனக்கு எது சரி என்று தோன்றுகிறதோ அதை மட்டும் செய்வதே ” என்று தோரோ வால்டனில் எழுதியதும் இந்தத் தன்னாட்சியைத்தான்.
சாதாரண மனிதர்களான நமக்கு இது மிகக் கடினமானது; நம் அறிவு என்ற வாள் பயன்படுத்தாமல் மிகவும் மொக்கையாகி விட்டது. அதற்காக நாம் பின் தங்கி விடக்கூடாது. பயன்படுத்தப் படுத்த அது தன் கூர்மையைத் திரும்பப் பெறும். நான் இந்தத் தன்னாட்சியை முயற்சிக்கும், மிகவும் தடுமாறும், இடறி விழும், ஒரு சிறு குழந்தை மட்டுமே என்பதை இவ்விடத்தில் வெளிப்படையாக ஒத்துக் கொள்கிறேன். இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதற்கு எனக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை என்பதையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால் நான் எழுதியுள்ளது அனைத்தும் என் அறிவிற்குப் புலப்பட்டு, உண்மையான தற்சார்பிற்கு இதுதான் வழி என்று தெளிந்துதான் எழுதுகிறேன்.
இந்தத் தன்னாட்சியை ஒரே ஒருவர் கடைப்பிடித்தாலும் அவரால் பல்லாயிரம் பேருக்குப் பலன் உண்டு; இருட்டறையில் ஒரே ஒரு செங்கல் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டு விடுபட்டால் அதன் மூலம் வரும் வெளிச்சம் அறை முழுதும் வீசும். புறந்தூய்மை நீரால் அமைவது போல் புறத்தற்சார்பு எளிமையால் அமையும்; ஆனால் வாய்மை போல் இந்தத் தன்னாட்சிதான் அகத்தற்சார்பிற்ககு வழி.

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 5

புரிதலும் புரட்சியும் - சாட்சி

ஜனநாயகம் என்று அழைக்கப்படும் மக்களாட்சி என்பது மக்களே தங்களை ஆண்டு கொள்ளும் ஒரு வகைத் தன்னாட்சி என்ற மாயை உலகெங்கும் பரப்பப்பட்டுள்ளது. இத் தொடர் பரப்புரையின் விளைவால் உலகின் பெரும் பகுதிகளில் மாற்று ஆட்சிகளான‌ மன்னராட்சியும், பொதுவுடைமையும் பெரிதும் வலுவிழந்து விட்டன. உண்மையில் மக்களாட்சியில் நாம் நம்மை ஆள்வது இல்லை - நம்மை ஆளும் அதிகாரத்தைச் சிலரிடம் கொடுக்கிறோம் அவ்வளவே. அதில் தவறு செய்துவிட்டோமானால் திருத்திக் கொள்ளப் பல ஆண்டுகள் கழித்தே வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது.இம்முறை தோற்றுக் கொண்டிருப்பதற்கான காரணம் நாம் தேர்ந்தெடுக்கக் கொடுக்கப்படும் தெரிவுகள்/விருப்பங்கள் எதுவுமே நமக்கு விருப்பமில்லாது இருப்பதுதான்.
இரண்டாயித்து ஐந்நூறு வருடங்களுக்கு முன் ஐந்து வகையான ஆட்சி முறைகளை வரிசையிட்டார் கிரேக்க அறிஞர் பிளேட்டோ:
மன்னராட்சி - Aristocracy
அறிஞனான ஒரு அரசன் ஆள்வது. (இந்திய வ‌ரலாற்றில் அதிகமாய்க் காணப்பட்ட ஆட்சி).
ராணுவ ஆட்சி - Timocracy
வீரத்தையும், பெருமையையும் நாட்டின் முக்கிய குறிக்கோளாகக் கொண்ட, படை வலிமையால் ஆன ஆட்சி (தாலிபான் அரசு போல்)
செல்வந்தர் ஆட்சி - Oligarchy
நிலக்கிழார்கள் குறுநில மன்னர்போல் ஆள்வது. செல்வந்தர்களுக்கு, வறியவர்கள் கட்டுப்பட்டு நடப்பது. எல்ல அரசியல் முடிவுகளும் பணமும், பலமும் படைத்த செல்வந்தர்களால் எடுக்கப்படுவது. (இதுவும் இந்தியாவில் ஜமீந்தார்/ பாளையக்காரர்/ நாட்டாமை முறையில் போன்ற பல வடிவங்களில் அமலில் இருந்த ஒன்று. பேரரசனுக்குக் கப்பம் கட்டி விட்டு சிற்றரசர்கள் தன்னிச்சையாய் ஆள்வது போன்று.)
மக்களாட்சி - Democracy
தங்களை ஆள்பவர்களை மக்கள் தேர்ந்தெடுப்பது. இம்முறை இந்திய வர‌லாற்றில் இருந்திருக்கிறது. தமிழகத்தில் சோழர் ஆட்சியில் குடவோலை முறையில் உள்ளூர் நிர்வாகிகளைத் தேர்ந்தெடுத்ததும், தற்போதையா பீகாராய் இருக்கும் வைசாலி என்னும் நகரில் 2600 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே மக்கள் அரசைத் தேர்ந்தெடுத்ததும் குறிப்புகளில் உள்ளன. எனினும் மன்னராட்சியே இந்தியாவில் மிகப்பெரும் பகுதிகளில் நடைபெற்றது என்பதை மறுக்க இயலாது.
சர்வாதிகாரம் எனப்படும் கொடுங்கோல் ஆட்சி - Tyranny
இது என்னவென்று நம் அனைவருக்கும் தெரியும். பேய் அரசு செய்தால் பிணம்தின்னும் சாத்திரங்கள் என்று மகாகவி பாடியது இதுதான் - இது பொதுவுடைமை, மன்னராட்சி, மக்களாட்சி என்று என்ன‌ போர்வை போர்த்தியிருந்தாலும், சுரண்டலை அடிப்படையாகக் கொண்டது. வறியவரை, வலியவர் சுரண்டும் முறைமை இது. இன்று உலகில் கிட்டத் தட்ட எல்லா நாடுகளிலும் நடைமுறையில் உள்ளது!
நல்லாட்சி எதுவென்று ஆராயப் புறப்பட்ட பிளேட்டோ, ராணுவ ஆட்சியும், செல்வந்தர் ஆட்சியும் தவறென்று உடனே ஒதுக்கி விட்டார். எஞ்சிய மக்களாட்சி, மன்னராட்சி மற்றும் கொடுங்கோலாட்சியில், மக்களாட்சி தவறான ஒரு ஆட்சி முறை என்று அன்றே எச்சரித்தார். மக்களாட்சியின் விளைவு பேராசையின் பெருக்கமாக இருக்குமென்றும், இது கொடுங்கோல் ஆட்சியில் முடியும் என்றும், மக்களாட்சி வெல்ல வேண்டுமானால் மக்கள் எல்லோரும் தெளிந்த அறிவு படைத்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்றும் எழுதியிருக்கிறார். உலகெங்கும் இப்போதைய அர‌சியலையும், பொருளாதாரத்தையும் பார்க்கையில் அவர் சொன்னது மெய்யென்றே தோன்றுகிறது
மக்களாட்சிக்கும் தன்னாட்சிக்கும் வித்திட்ட பிரெஞ்சு, ருசிய, சீனப் புரட்சிகளும், அமெரிக்கா பிரிட்டனுக்கு எதிராய்க் கிளர்ந்து எழுந்த அமெரிக்கப் புரட்சிப் போரும், பின்னர் நடந்த இந்திய சுதந்திரப் போராட்டமும் எல்லாம் ஆட்சி மாற்றத்திற்குத் தான் வழி வகுத்தன - உண்மையான மக்கள் விடுதலைக்கு அல்ல. வரலாற்றைப் புரட்டினால் எல்லாப் புரட்சிகளும் தாங்கள் எதற்காகத் துவங்கப் பட்டனவோ அவ்விலக்கை எட்டவே இல்லை. நம் இந்தியாவில் காந்தி தோற்கவில்லை - அவரைப் பின்பற்றத் தவறிய நம் சுயநலம் கொண்ட அரசியல் தலைவர்கள்தான் தோற்று விட்டனர். உண்மையான மக்களாட்சியில் புரட்சிக்குத் தேவையே இல்லை. எனினும் இப்போதுள்ள அரசியல், சமூகச் சூழலில் மக்களை மாக்களாக மாற்றும் ஆட்சிதான் நடைபெறுகிறது.
மன்னராட்சிக்குத் திரும்ப இயலாத‌ இந்நிலையில், ஒரு மாற்றமும், மருந்தும் தேவைப்படுகிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. நிலைமை மிகவும் புரையோடிப் போய் ஒரு புற்றுநோயைப் போல் இருக்கிறது. அநீதி எதிர்ப்பு என்பது விழிப்புணர்வுள்ள ஒவ்வொரு தனி மனிதனின் கடமை. ஆனால் எந்த வழியில் எதிர்ப்பது? புரட்சி இயக்கங்கள் தொடங்கலாம்; ஆனால் அவையும் மனித இயல்பால் மாற்று ஆட்சியை ஏற்படுத்துமேயன்றி மாற்று நிலைமையை ஏற்படுத்தாது. பின் என்னதான் செய்வது?
எல்லோராலும் உடனடியாக அவரவர் இருக்கும் இடத்தில், நிலையில் செய்யக் கூடிய ஒன்று தனி மனிதன் தன்னைத் தானே ஆண்டு கொள்ளலாம். அதற்கு மற்ற யாரையும் எதிர்நோக்க வேண்டியது இல்லை. பூரண சுயராஜ்ஜியம் என்று காந்தி , குமரப்பாவினால் வருணிக்கப்பட்ட இந்தத் தன்னாட்சி என்பது ஒரு வகை மௌனப் புரட்சி. உண்மையான‌ தன்னாட்சி என்பது என்ன? இது சாத்தியமா? சாத்தியமென்றால் எப்படி? இதன் விளைவுகள் எப்படி இருக்கும்? இதற்கான தடைகள் என்ன? வரும் இதழ்களில் ஆராய்வோம்.
புரிதலும், புரிதலாற் பிறக்கும் தெளிந்த செயலுமே உண்மைப் புரட்சி

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 4

ஒரு காட்டின் கதை - சாட்சி

முன்னொரு காலத்தில் திருப்தி என்றொரு காடு இருந்தது. அதில் நளிர்மணி நீரும், நயம்படு கனிகளும், சிங்கம், புலி, ஓநாய் போன்ற மாமிசம் உண்ணும் விலங்குகளும், மான், முயல், மாடு போன்ற தாவரம் உண்ணும் விலங்குகளும், ஓடை, ஆறு, நீர் வீழ்ச்சி, மரங்கள் அவற்றில் மீன்கள், பலவகைப் பறவைகள், பட்டாம்பூச்சிகள், மற்றும் பல்லி, பூரான், பாம்பு போன்ற ஊர்வன எல்லாம் ஒருமித்து வாழ்ந்தன. ஒன்றுக்கொன்று உணவாகவும், எதிரியாகவும் இருப்பினும், அவற்றின் வாழ்வாதாரங்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை. எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட இனமும் அளவின்றிப் பெருகி விடாதபடி, ஒரு வகை சுழற்சியும், சமன்செய்யும் நிகழ்வுகளும் நடந்து கொண்டே இருந்தன. இதனைக் கதை ஆசிரியரான நாம் 'இயற்கை' என்று பெயரிடலாம்.
அமைதியும், நிறைவும் கொண்ட இந்தத் 'திருப்தி' என்ற காட்டில் ஒரு நாள் ஒரு வித்தியாசமான நான்கு சக்கர வண்டி வந்தது. ஓசையும், புகையும் எழுப்பி வந்த அதில் இருந்து நான்கைந்து இரண்டு கால் பிராணிகள் இறங்கின. தங்கள் தோலிற்கு மேல் பல வண்ணங்களில் ஆடை அணிந்திருந்த அவர்கள் காலணிகள் , தலையணிகள், கண்ணுக்கு கருப்பு உறை என்றெல்லாம் அணிந்து மிக நேர்த்தியாகவும், துளியும் மேலே அழுக்கின்றியும் பளபளவென மிளிர்ந்த வண்ணம் நடந்து வந்தனர். நேரே காட்டின் அரசனான சிங்கத்திடம் போய் “நாங்கள் மனிதர்கள். உங்கள் காட்டை மேம்படுத்தி நாகரிகமாக்குவதற்காக வந்துள்ளோம். அரசனாகிய நீங்கள் எங்களுக்கு ஒத்துழைப்புத் தந்தால் நாங்கள் உங்கள் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தி உலகிலேயே மிக முன்னேறிய காடாக இதை மாற்றி விடுவோம்” என்றனர்.
இத்தகைய மிருகங்களைக் கண்டும் இது போன்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டும் அறியாத சிங்கம், “நாங்கள் மிகுந்த நிறைவுடன் இருக்கிறோம். எங்களுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை. பசிக்கும் பொழுது உணவும், குடிக்க நீரும், மனைவி குழந்தைகளுடன் இனிமையான வாழ்வும், நிறைய ஓய்வும், விளையாட்டுமாய் உள்ள எங்கள் வாழ்வை நீங்கள் எப்படி இதைவிட‌ முன்னேற்றுவீர்கள் ? ” என்று கேட்டது.
வளர்ச்சி, முன்னேற்றம், வசதி மற்றும் மதிப்பு
இதற்கு ஒரு அழகிய பெண், சிங்கத்திடம் வந்து “ஐயா, அரசரே. என் பெயர் நவீனம். நான் போட்டிருக்கும் இக்கண்ணுறையின் பெயர் கறுப்புக் கண்ணாடி. இதை அணிந்தால் வெய்யிலே தெரியாது நீங்கள் அணிந்து பாருங்கள்” என்று சிங்கத்தின் மீது விழாத குறையாக அதற்குக் கண்ணாடி போட்டு விட்டாள். அதை அணிந்த சிங்கமும் “ஆம் குளிர்ச்சியாக உள்ளதே” என்று வியந்தது. அந்த மனிதப் பெண்ணின் மேல் வீசிய ஒருவித இனிய வாடையும் அரசனைக் கிறங்க அடித்தது. அப்போது கர்ஜனை செய்த அரசியின் அருகில் ஒரு உயரமான வாலிபன் சென்று , 'அரசி நீங்கள் இந்த நறுமணத் தைலத்தைப் பூசிப் பாருங்கள். உங்கள் அரசன் ஆயுளுக்கும் உங்கள் பின் அலைவார்' என்று அரசியின் மேல் ஒரு திரவியத்தைத் தெளித்தான். அரசியும் கிறங்கினாள். என் பெயர் வாணிபம் என்று அந்த இளைஞன் இனிய குரலில், பணிவுடன் அரசியிடம் அறிமுகம் செய்து கொண்டான்.
அப்பொழுது ஒரு வயதான பெரியவர், நரைத்த தலையுடன் தன்னை 'நவீன பொருளாதாரம்' என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு அரசனைப் பார்த்து: “நீங்கள் அரசன் என்கிறீர்கள்; உங்களுக்கும் பிற சிங்கங்களுக்கும் என்ன வேறுபாடு? உங்கள் வலிமையைப் பறைசாற்ற நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்? உங்களுக்குச் சேவகர்கள் உண்டா? மாட மாளிகைகள், அரண்மனை எதுவும் உண்டா? நாளை உணவுக்கு நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? தினம் தினம் வேட்டையாடித் தின்பதுவும் ஒரு வாழ்க்கையா? உங்கள் குடும்பத் தேவைக்கான உணவை நீங்களே வேட்டையாடுகிறீர்களே, இது காட்டுமிராண்டித்தன்மல்லவா? எப்போதும் மான், முயல் கறி தானா? நாகரீகம் என்றால் வண்ண,வண்ண உடை அணிவது, பல சுவைகளில் விதம்,விதமாய் உண்பது, உழைக்காமல் சேவகர்களை வைத்து உணவு உற்பத்தி செய்வது, பணியாட்கள் பலரை ஏவல் செய்வது, பிறர் நம்மைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட வைப்பது, நாலு பேர் நடுவில் கௌரவமாய், மரியாதையாய் இருப்பது, இது போன்றதுதான். அரசனான நீங்கள் இனிமேலும் இப்படி இல்லாமல் எங்களைப் போல் நாகரீகமும், முன்னேற்றமும் அடையுங்கள் - இப்படித்தான் உலகம் போய்க் கொண்டிருக்கிறது; நீங்களும் காலத்துக்கு ஏற்றபடி மாறி விடுங்கள்” என்று பலவாறாகப் போதித்தார். அவரின் குரல் வளமும், அழுத்தமும், தன்னம்பிக்கையும் சிங்க ராஜனைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தின. “சரி என்னை என்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள் ?” என்றார் அரசன். “அப்படிக் கேளுங்கள். முதலில் உங்கள் குடும்பத்திற்கு பாதுகாப்புத் தேவை. இருக்க நல்ல இட வசதியுடன் வீடு தேவை. மண்ணிலிருந்து விளையும் புல்லைத் தின்பதும், அப்புல்லைத் தின்னும்
விலங்குகளை நீங்கள் தின்பதுவும் எல்லாம் மிக அநாகரீகமான செயல். முதலில் நீங்கள் எங்களை நிறையக் கடை திறக்க அனுமதியுங்கள். பணம் என்றால் என்ன என்று உங்கள் அனைவருக்கும் நான் சொல்லிக்கொடுக்கிறேன். இதுதான் ரூபாய். இதைக் கொண்டு போய் கடையில் கொடுத்தால் உங்கள் தேவைக்கான உணவுப் பொருட்களும், வேறு வசதிகளும், வேலையாட்களும் எல்லாம் கிடைப்பார்கள். நீங்கள் பாடுபடவே வேண்டாம். வளர்ச்சி என்பதும் முன்னேற்றம் என்பதும் நிறையப் பணம் சேர்ப்பதுதான். மற்றவை எல்லாம் வீண். ” - என்றார் திருவாளர் பொருளாதாரம்.
“சரி பணம் எங்களுக்கு எப்படிக் கிடைக்கும் ?” என்ற சிங்கத்தின் கேள்விக்கு, வாணிபம் “எதற்கும் கவலைப்படாதீர்கள். உங்கள் ஆட்சியிலுள்ள எல்லாப் பொருள்களையும் நாங்கள் வாங்கிக் கொள்வோம். உதாரணமாக ஒரு மானை வேட்டையாடி நீங்களே தின்னாமல் எங்களிடம் கொடுத்தால் நூறு ரூபாய் கொடுப்போம். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு போய் சந்தையில் உஙளுக்குப் பிடித்தபடி வேக வைத்த மானோ, முயலோ, இல்லை கோழிக்கறியோ எது வேண்டுமானாலும் நீங்கள் வாங்கிக் கொள்ளலாம். ஒரு மரத்தை வெட்டித் தந்தீர்களானால் 500 ருபாய் தருவோம். உங்களால் மரம் வெட்ட இயலாதென்றால் நீங்கள் அதற்கு யானைகளை அடிமை கொள்ளலாம். பழம் பறிக்கக் குரங்குகளையும், மீன் பிடித்து எங்களிடம் விற்க நாரை, கொக்கு, மீன்கொத்தி போன்ற பறவைகளையும் நீங்கள் பணிக்கு அமர்த்தலாம். அவையும் வெட்டியாய்த் திரியாமல் ஒரு நாகரீகமான வாழ்க்கை வாழலாம்; உங்கள் குடிமக்களில் ஒருவர் கூடப் பசி என்றால் என்னவென்றே தெரியாது இருப்பார்கள். எல்லாமே கடைத்தெருவில் கிடைத்து விடும். நிறையக் குடும்பங்களுக்கு வேலை கொடுத்துக் காப்பாற்றிய புண்ணியம் உங்களுக்கு கிடைக்கும்” என்று விளக்கமளித்தார்.
இப்படியாக மேம்படுத்துதலும், வளர்ச்சியும், மனிதனும் குடி புகுந்த காடு ஒரு முப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு எப்படி இருந்தது? அதன் கதை என்னவாயிற்று? காலச்சுவட்டைப் புரட்டி அருகில் சென்று பார்ப்போம்.
வளர்ச்சியின் வெற்றி
சிங்கங்கள் எல்லாம் மான்களை வேட்டையாடி ஆடிப் பணமாய் மாற்றிச் சேர்த்தன. புலிகளுக்கும், சிங்கங்களுக்கும் வேட்டையாடும் நிலப்பரப்பில் கடுமையான வன்மை ஏற்பட்டு அடிக்கடி ஒன்றொடொன்று போர் புரிந்தன. யானைகள் எப்பொழுதும் சங்கிலிகளுடன் காட்டில் மரங்களைச் சாய்த்து இழுத்து வந்து கொண்டிருந்தன. மான்களும், மாடுகளும், வரிக்குதிரைகளும் தங்கள் பாதுகாப்பிற்கென ஓநாய்களுக்குச் சம்பளம் கொடுத்துக் காவலாளிகளாக்கின. அவை தம் இனத்தைப் பாதுகாப்பதற்குப் பணம் தேவையென்பதால் பால் பண்ணை வைத்து மனிதனிடம் அதைக் காசாக்கின. அவற்றின் குழந்தைகள் ஊட்டச் சத்து இல்லாத சவலைக்குழந்தைகளானாலும், உயிரோடும் பாதுகாப்போடும் இருக்க முடிந்ததை நினைத்து மகிழ்ந்தன. பழம் தூக்கித் தூக்கி முதுகு வளைந்து விட்ட குரங்குகள் தாங்கள் பறித்த பழங்கள் விலை அதிகமானதால், மரத்தின் வேர்களில் உள்ள கிழங்குகளைச் சாப்பிட்டு வாழப் பழகி விட்டன.
புத்திசாலித்தனமும், த‌ந்திரமும் நிறைந்த குள்ளநரிகள் எல்லாம், யானைகளுக்குப் புண்ணுக்கு மருந்து தரும் மருத்துவர் தொழில், மீன்கொத்திகளுக்கும், நாரைகளுக்கும் மீன்பிடிக்கக் கற்றுத் தரும் பள்ளி- கல்லூரி நடத்துதல், மான்களுக்கும், மாடுகளுக்கும் ஆயுள் காப்பீடு, சிங்கம், புலிகளுக்கு ஆலோசகர் தொழில் போன்ற நூதனமான, யாரும் நுழைய முடியாத தொழில்கள் அமைத்து நிறையப் பணம் சேர்த்தன. அழகிய மயில்கள், விளம்பரங்களில் நடிப்பதும், மனிதர்களின் உற்பத்திப் பொருட்களை விற்பனை செய்வதுமாகத் தங்கள் வயிற்றைக் கழுவிக்கொண்டிருந்தன.
தந்திரமோ, பேச்சுத் திறமையோ இல்லாத கழுதை, எருமை, ஆடு போன்ற நேர்மையான மிருகங்கள் உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தப் பட்டு சமூக ஏணியின் அடித்தட்டில் வைக்கப்பட்டன. ஏய்க்கும் தொழில்களே மரியாதைக்குரியனவாக உயர்வு பெற்றன. காட்டில் செழிப்பைக் கண்ட மனிதர்கள், பெரும் அளவில் காட்டிற்குப் பெய‌ர்ந்து, மேலும் பணம் சேர்த்தனர். இதைச் சற்று யோசிக்கத் தெரிந்த கிழக் கழுதைகள் கேள்வி கேட்ட போது, இதுதான் வளர்ச்சி, இதுதான் ஒரே வழி மற்றெல்லாம் பழம்போக்கு என்று பெருமளவில் ஊடகங்களில் விளம்பரங்கள் செய்யப் பட்டன. தொடர்ந்து தொல்லை கொடுத்த கழுதைகளை தேச துரோகக் குற்றங்களுக்காக சிறையில் அடைத்தனர். இதற்காகப் பல சட்ட திருத்தங்கள் போடப்பட்டன.
சில கழுதைகள் தங்கள் பாட்டனார்கள் இதை எதிர்த்து அன்றே எழுதி வைத்ததைப் படித்து விட்டு, எல்லா மிருகங்களிடமும் சென்று “நாமெல்லாம் இப்படி அடிமைப்படப் பிறந்தவர்கள் இல்லை. யானைகள் விலங்கென்றால் என்னவென்றே அறிந்ததில்லை,பறவைகள் பறப்பதற்குப் பிறந்தவை.நேர்மையான சிங்கம் வருடத்தில் 15 முதல் 20 முறைதான் வேட்டையாடும்.உணவைத் தவிர வேறு எதற்கும் வன்முறையே அறியாதவர்கள் நாம். நம் வாழ்வாதாரங்களான நீர், மண், மரம் இவற்றை விலங்குகளான நாம் ஒரு போதும் அழிக்க முற்பட்டதில்லை. பணம் என்பது இல்லாமலே நல்ல வாழ்க்கை வாழ் முடியும், நாமெல்லாம் இந்தக் காட்டை விட்டு அந்த மலையின் பின்புறம் உள்ள முட்கள் நிறைந்த‌ காட்டிற்குச் சென்று விடுவோம். அங்கே மனிதர்களும், வளர்ச்சியும் வராது. நிம்மதியாய் இருப்போம். நம்மை நம்பி விடுதலையை விரும்பி வருபவர்கள் வரட்டும். மற்றவர்களுக்காக நாம் பரிதாபப்படுவோம், பிரார்த்தனை செய்வோம் - ஆனால் நம்மால், நம் ஆற்றலால் இந்தக் காட்டை மீட்க இயலாது. பேராசையும், களவும், காமமும், பொறாமையும் புரையோடி விட்டன. வசதிகள் குறைந்தாலும் ஒரு தற்சார்பான வாழ்வைத் தேடுவதே நல்லது. எனவே வெளியேறுவது ஒரு நல்ல தீர்வு” என்றன. மகாகவி என்ற ஒரு கழுதை “மண்ணில் இன்பங்களை விரும்பிச் சுதந்திரத்தின் மாண்பினை இழப்பாரோ, கண்ணிரண்டும் விற்றுச் சித்திரம் வாங்கினால் கைகொட்டிச் சிரியாரோ” என்று பாடியது. கேட்டிருந்த வெகுசில மிருகங்கள் தீராத விடுதலை வேட்கை கொண்டன. தன்னம்பிக்கையும், துணிவும் உள்ள சில கழுதைகள் தனித்து வெளியேறின.
மேலும் இருபது வருடங்களுக்குப் பின்
மனிதர்கள் மட்டுமே தனியாகக் கூடி ஒரு நள்ளிரவில் ஒரு ரகசிய ஆலோசனைக் கூட்டம் நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தன. இக்கூட்டத்திற்கு மனித நாட்டிலிருந்து பற்பல பெரிய மனிதர்கள் வந்திருந்தனர். கூட்டத்தைக் கூட்டிய பொருளாதாரம் விளக்கிக் கொண்டிருந்தார்: “கடந்த ஐம்பது வருடங்களில் நாம் இந்தக் காட்டிலிருந்து பல லட்சம் கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள பொருட்களைச் சுரண்டி விட்டோம். சாதி, மதம், இனம், நிறம் என்று பற்பல பிரிவினைகளை இவர்களுக்குள் உருவாக்கி இவர்களை ஆண்டோம். மேம்படுத்துதல் என்ற பெயரில் நாம் முடிந்தவரை சுரண்டி விட்டோம், இங்கே சந்தை தேக்க நிலைக்கு வந்து விட்டது. இப்போது இந்தக் காடு வளம் மிகவும் குன்றி விட்டது. கூலி வேலை செய்யும் நம் குடிப்படைகள் மிகவும் நோயுற்று விட்டார்கள். நாம் வெளியேறி வேறு காட்டை நோக்கிப் போக இது மிக நல்ல தருணம்.பேசாமல் இந்த மிருகங்களுக்கு தன்னாட்சி. மக்களாட்சி என்ற புதிய பெருங்காயப் பெட்டிகளைக் காட்டி வெளியேறிவிடுவோம்” என்று பல புள்ளி விவரங்களைக் கூறியது. கூடியிருந்த பல மனிதர் இன நிபுணர்களும் அதை வரவேற்றனர். இந்தச் சுரண்டலுக்குத் திட்டமிட்ட திருவாளர் பொருளாதாரத்திற்கு மனித இனத்தின் மிகப் பெரிய மரியாதையாகக் கருதப்பட்ட நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. நம் திருப்தி என்ற காடும் மக்களாட்சி பெற்றது.
[பின் குறிப்பு: இந்தக் காட்டிற்கு திருப்தி என்ற பெயர் கதாசிரியர் வைத்ததுதான். வாசகர்கள் அவரவர் விருப்பப்படி இந்தியா, ஆசியா, ஆப்பிரிக்கா, பிரேசில், பெரு, பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற பெயர் வைத்துக் கொள்ளலாம். ஆனால் எல்லா இடத்திலும் கதை ஒன்றுதான்!]

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 2


தோரோ என்னும் துறவி

சென்ற கட்டுரையில் தோரோவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டு இருந்தோம். 1817ல் அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸ் மாநிலத்தில் பிறந்த தோரோ (Henri David Thoreau - 1817-1862), தற்சார்பு வாழ்வியலைத் தேடித் தன் 28ஆம் வயதில் (1845) வால்டன் என்னும் குளக்கரையில் தானே தன் கையால் கட்டிய ஒரு குடிசை வீட்டில் இரண்டு வருடம் இரண்டு மாதம் தங்கி, எந்தக் கொள்முதலோ, பண்டமாற்றோ இன்றித் தன் உழைப்பால் மட்டுமே தன் அனைத்துத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்து கொள்ள இயலுமா என்று ஆராய்ந்தார். இவ்வனுபவங் களைத் தொகுத்து வால்டன் (Walden or Life in the Woods) என்னும் புத்தகமாக வெளியிட்டார். இன்றளவும் தற்சார்பு வாழ்வியலைப் பற்றிய அடிப்படை நூலாக அது கருதப்படுகிறது.



மாற்று வாழ்முறை (alternate living) என்றும் தற்சார்பு வாழ்முறை (self-reliant living) என்றும் அழைக்கப்படும் ஒரு தனிப்பாதையில் பயணிக்க அனைவருக்கும் துணிவு இருப்பதில்லை. ஆனால் யாருடைய உதவியும், உந்துதலும் இன்றித் தானே தனக்கொரு விளக்காய், வழியாய், ஆசானாய், மாணாக்கனாய்ப் பயணித்து வென்ற மிகச் சில மாமனிதர்களில் தோரோ தலையாயவர். தன் சம காலத்தவர்களால் வெறும்பயல் (idler) என்று ஒதுக்கப்பட்ட தோரோ, தன் வாழ்நாளில் எதுவும் பெரிதாய்ச் சாதிக்கவில்லை. அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸ் மாகாணத்தில் 1817ல் பிறந்த தோரோ 45 வருடங்களே வாழ்ந்தார். திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை. வாழ்நாளில் மிகச் சொற்ப நாட்களே வேலை செய்தார். ஆனால் அவரின் தேடலும், அவர் கண்ட விடைகளும் மிக நுட்பமானவை. வாழ்வில் அர்த்தம் தேடுபவர்களுக்கு உணவாய், மூச்சுக் காற்றாய் இருப்பவை.

தன் தந்தையின் பென்சில் தயாரிக்கும் சிறு தொழிலில் அவர் குறைந்த செலவில் உடையாத முனைகளுடைய பென்சில் தயாரிக்கும் உத்தி ஒன்றைக் கண்டு பிடித்தார். நண்பர்கள் அவரிடம் 'இதைப் பதிவு (patent) செய்துகொள், உனக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் பணம் கிடைக்கும்' என்ற பொழுது, 'ஒரு முறை செய்ததை எதற்கு மீண்டும், மீண்டும் செய்ய வேண்டும்' என்று அலட்சியமாகத் தூக்கி எறிந்து விட்டார். அன்றே உலகின் மிகப் பிரபலமான ஹார்வார்ட் பல்கலைக் கழகத்தில் பொறியியல் பட்டம் பெற்ற தோரோ, எல்லோரைப் போலவும் வேலைக்குச் செல்லாமல், 'வாழ்வில் பிழைப்பையும் செய்து, வாழவும் நேரம் காண்பது எப்படி' என்ற தன் கேள்விக்குத் தன்னையே பரிசோதனை எலி ஆக்கிக் கொண்டார்! 'மாந்தரில் பெரும் பகுதி சத்தமின்றி ஒரு விரக்தியில் வாழ்கிறார்கள்' என்ற அவரின் வரிகள் மிகப் பிரசித்தம்.

எப்பொருளையும் மெய்ப்பொருள் காணும் துணிவும், தெளிவும் அவருக்கு இருந்தன. 'ஒரு பொருளின் விலை என்பது நான் அதற்குக் கொடுக்கும் பணம் அல்ல, அந்தப் பணத்தை ஈட்ட நான் செலவிடும் என் வாழ்நாளின் நேரத்தை வைத்துத்தான் அதை மதிப்பிடுவேன்' என்றார். உதாரணமாக ஒருவன் மாடி வீடுகட்டிக் கடன் அடைக்க வேண்டுமானால் 10-15 வருடம் தொடர்ந்து வேலைக்குப் போக வேண்டும். ஆனால் ஒரு வாரத்தில் குடிசை ஒன்றைக் கட்டிக் கொள்ள ஒரு மாத வருமானமே போதுமானது. தோரோவைப் பொறுத்தவரை, குடிசையில் இருப்பவன் கடன் ஏதும் இல்லாமல் ஒரே மாதத்தில் வீடு கட்டி விடுவதால், மாடி வீட்டுக்காரனை விட அவனே செல்வந்தன்! ''எனக்கு எவ்வளவு விரல்கள் இருக்கிறதோ அதை விடவும் எனக்குத் தொழில்கள் இருக்கின்றன' என்று எழுதிய தோரோ, ஆசிரியர், பொறியியலாளர், எழுத்தாளர், பேச்சாளர், உழவர், நில அளவையாளர் (surveyor) என்று பல தொழில்களை அவ்வப்போது செய்தார். அடிப்படைக் கூலித் தொழிலாளராகவும் அடிக்கடி பணி செய்வார். 'தினக்கூலித் தொழில்தான் நான் செய்த வேலைகளிலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்தது, கூலிக்காரன் அன்றைய பணி முடிந்ததும் தனக்கு இச்சை கொண்ட தேடல்களில் ஈடுபடலாம். தேவைப் படும் பொழுது மட்டும் வேலை செய்யலாம். ஆனால் முதலாளியோ வருடத்தின் ஆரம்பத்தி லிருந்து கடைசி வரை கணக்கிட்டுக் கொண்டு, ஓய்வின்றிக் கவலையில் உழல்கிறான்' என்று வாணிபத்தை நையாடுவார். வாரம் ஒரு நாள் ஓய்வு என்று உலகமே இயங்குகையில் வாரம் ஒரு நாள் வேலை செய்தால் போதும் என்று வருடத்தில் 30-40 நாட்கள் மட்டுமே வேலை செய்து தன் தேவைகள் அனைத்தையும் தானே நிறைவு செய்தவர்.

தன் உழைப்பாலேயே தன் உணவை விளைத்துக் கொண்ட தோரோ, உணவுத் தற்சார்பைப் பற்றி ”ஒரு மனிதன் தான் விளைவிப்பதை மட்டும் உண்டு, உண்பதை மட்டும் விளைவித்தால், அவனுக்குத் தேவையா னதை அவ்வப்போது, நினைத்த நேரத்தில், இடது கையால் ஒரு கைக்கலப்பையால் விளைவிக் கலாம். இதற்குத் தேவை ஒரு வருடத்தில் 30 நாட்கள் உழைப்பு மட்டுமே” என்றார். மேலும், “இந்த உலகில் உயிர்வாழ்வது என்பது ஒரு போராட்டமல்ல, அது ஒரு பொழுது போக்கே!” என்றார்.

'ஒரு மனிதனால் எல்லாவற்றையும் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு அலட்சியப் படுத்த முடிகிறதோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அவன் செல்வந்தன்' என்று செல்வம் என்பதற்கு ஒரு புதுப் பரிமாணம் கொடுத்தார். சந்தையின் மீது நமக்குள்ள ஆதிக்கத்தைத்தான் நாம் சாதாரணமாக செல்வம் என்கிறோம், ஆனால் சந்தையே இல்லாமல் வாழ இயல்பவன்தான் உண்மையில் செல்வந்தன் என்று தோரோ தெளிவாய் உணர்ந்தார், வாழ்ந்தும் காட்டினார். எளிமைசெய், எளிமைசெய், எளிமைசெய் என்பது அவரின் தாரக மந்திரம்.

இயற்கையின்மேல் மாளாத காதல் கொண்ட தோரோ, வளர்ச்சி, மேம்படுத்துதல் என்று இன்று கூறப்படும் நவீனங்களின் தீமையை 180 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அறிந்திருந்தார். அமெரிக்காவில் ரயில் பாதை அமைத்துப் போக்குவரத்துப் புரட்சிகள் செய்ய ஆரம்பித்த போது, அப்பாதை அமைப்பதற்காக சீனாவிலிருந்தும் அயர்லாந்திலிருந்தும் கூலித் தொழிலாளார்கள் வரவழைக்கப்பட்டனர். இதனைக் கடுமையாக எதிர்த்த தோரோ, ' நான் தண்டவாளத்தைக் காணவில்லை, அதன் ஒவ்வொரு குறுக்குக் கட்டையிலும் ஒரு சீனத் தொழிலாளியின் உடலைத் தான் காண்கிறேன்' என்று எழுதினார். தன் மாநிலத்தில் காடுகள் வெட்டப்பட்டு நகரங்கள் உருவாக்கப் படும்போது, மன வேதனையுடன் 'ஒருவன் காடுகளின் மேலுள்ள காதலினால் அவற்றில் அரை நாள் நடப்பானேயாகில் அவனை வெட்டிப் பயல் என்று பட்டமிடுகிறது இவ்வுலகம். ஆனால் அதிலுள்ள மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்துப் புவியை அதன் காலத்திற்கு முன்னரே சொட்டையாக்கும் பொருட்டு ஒருவன் நாள் முழுவதும் நடந்தால் அவனைத் தொழிலதிபர் என்று உலகம் கொண்டாடுகிறது. மானுடத்திற்குத் தன் காடுகளின் மேல் அதனை அழிக்கும் ஆர்வம் ஒன்றுதான் இருக்க வேண்டுமா?' என்று எழுதினார்.

1840-50 வருடங்களில், அமெரிக்காவில், தென் மாநிலங்களில் அடிமைகளாய் இருந்த கறுப்பர்கள் தப்பி ஓடி வட மாநிலங்களில் தஞ்சம் புகுந்தனர். 1850ல் அமெரிக்க அரசு அடிமை அகதிகள் சட்டம் என்ற ஒரு சட்டத்தின் மூலம், இவ்வகதிகளுக்கு உதவுவதோ, புகலிடம் அளிப்பதோ கடும் குற்றம் என்ற சட்டம் கொண்டு வந்தது. அரசியலைப் பற்றி ஆழ்ந்த புரிதலும், மனித உரிமை மீது பற்றும் உள்ள தோரோ இச்சட்டம் வந்தவுடன் தனிமனித வரியான poll tax என்பதைக் கட்ட மறுத்து விட்டார். இதனால் சில நாட்கள் சிறையிலும் அடைக்கப்பட்டார். அவரைப் பார்க்க வந்த நண்பர் எமர்சன், 'ஹென்ரி அங்கே உள்ளே என்ன செய்கிறாய்' என்றதற்குத் தோரோ 'நீ அங்கே வெளியே என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்' என்று பதிலளித்தார். 'ஒரு அரசு அநியாயத்திற்கு துணை போக ஆரம்பித்து விட்டால் அப்போது நேர்மையான மனிதர்களின் இடம் சிறைதான்' என்றும் 'எவ்வரசு மிகக் குறைவாக நிர்வாகம் செய்கிறதோ அவ்வரசே நல்லரசு' என்றும் அப்போது அவர் எழுதிய “பண்பட்ட ஒத்துழையாமை” (civil disobedience) என்ற கட்டுரை மிகுந்த ஆழ்நோக்குடன், அன்றை விட இன்று அதிகப் பொருத்தமாய் இருக்கிறது. பின்னாளில் வந்த காந்தி, டோல்ஸ்டாய், மார்டின் லூதர் கிங் போன்றோர் இக் கட்டுரையால் பெரிதும் தாக்கம் ஏற்படுத்தப் பட்டார்கள். காந்தி, தான் சத்தியாக்கிரகக் கொள்கையை உருவாக்க இக்கட்டுரை மிக முக்கிய காரணி என்று கூறியுள்ளார்.

வாழ்வில் சோகம், ஒப்பாரி, புலம்பல் என்பதை எல்லாம் முற்றும் நையாடிய தோரோ ‘‘நான் துக்கத்திற்குப் பிலாக்கணம் பாட விழையவில்லை, பெரும் ஆரவாரத்தோடு வைகறையை வரவேற்கும் ஒரு சேவலைப் போல் என் வெற்றிகளைப் பறை சாற்ற விரும்புகிறேன், என் சக மனிதர்களை எழுப்புவதற்காகவேனும்!” என்று, தான் ‘வால்டன்’ எழுதிய காரணத்தைக் கூறுகிறார். 'உலகின் எந்த மூலையில் ஒரு நன்மையோ, ஆரோக்கியமோ நடந்தாலும் அது எனக்கு நன்மையே' என்றும், 'உன் வாழ்க்கை எவ்வளவு கேவலமாய் இருந்தாலும் அதை வெறுத்து ஒதுக்காதே, நேரே நின்று எதிர்கொள்', 'மனிதர்கள் வெல்வதற்குப் பிறந்தவர்கள்', 'நீ காற்றில் கோட்டை கட்டி விட்டால் அதற்காக வருந்தாதே, அவை அங்கேதான் இருக்க வேண்டும். இப்போது உழைத்து அதற்குத் தரையிலிருந்து அடித்தளம் போடு', 'கடுமையான தூக்கத்திலும் விடியலின் நம்பிக்கை நம்மைக் கைவிடுவதில்லை', 'உன் வாழ்வை நீ எளிமை யாக்க ஆக்க பிரபஞ்சத்தின் விதிகள் அனைத்தும் உனக்கு எளிதாகிவிடும்' என்றும் பலவாறாகத் தன் சக மனிதர்கள் படும் பாட்டைத் துடைக்க முயன்றிருக்கிறார்.

வாழ்வில் கஷ்டம் என்பதே பொருளற்றது என்ற திடமான சித்தாந்தம் கொண்ட தோரோ வேறு ஒரு இடத்தில், ‘‘என் நண்பா, நீ சகதியில் சிக்கிக்கொண்டு என்னைக் காதலித்துக் கரையேற்று என்று கதறுகிறாய். நான் கூறுகிறேன் நீ வெளியேறி விடு எல்லோரும் உன்னைக் காதலிப்பார்கள்” என்கிறார். விடுதலை என்பது அனைவருக்கும் கைக்கெட்டிய ஒன்று, அனைவராலும் இயலக் கூடிய ஒன்று, அதற்கு யாருடைய உதவியும் தேவையில்லை. நம்மைத் தளைப்படுத்தும் அனைத்தும் நாமே உருவாக்கிக் கொண்டவை. அவற்றை விடத் துணிவும், நேர்மையும்தான் தேவை என்பது தோரோவின் அசையாத கோட்பாடு. நம் பாரத நாட்டில், எல்லா மதங்களிலும், பொருள், பதவி ஆசைகளைத் துறந்து, ஒரு ஆன்ம தேடலில் ஈடுபடுபவர்களைத் துறவி என்கிறோம். மனிதன் தெய்வமாகலாம் என்று அவர்களைத் தலையில் தூக்கிக் கொண்டாடு கிறோம், காலில் விழுகிறோம், குரு என்கிறோம். அவர்கள் காலடிகளைப் படம் எடுத்துப் பூசை அறையிலும், கழுத்திலும் எல்லாம் மாட்டிக் கொள்கிறோம். இதில் ஏதும் நான் குறை காண முயலவில்லை. 'அவரவர் தமதமது அறிவறி வகைவகை' என்று 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் சொன்னதுபோல் இது அவரவர் இச்சை. ஆனால், எந்த குரு - சீட மரபிலும் சாராமல், எந்த மதத்தையும் கைக்கொள்ளாமல், புகழையும், பணத்தையும் அறவே புறந்தள்ளி, தன்னறி வொன்றே தெய்வம் என்று உண்மைப் பகுத்தறிவுடன், தற்சார்பான, எளிய வாழ்முறை, ஞானத்திற்கு ஒரு வழியென்று, தானே பயணித்த ஒரு மா மனிதனை, ஒரு உண்மைத் துறவியை இனங்கண்டு அவரின் எழுத்துக்களைப் படிப்பதே நாம் அவருக்குச் செய்யும் கைம்மாறு!

Courtesy: http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 1

சேவை எனப்படுவது யாதெனின் - சாட்சி

நம்மில் பலருக்கும் மனித இனத்தைப் பற்றிய அக்கறையும், அதற்கு ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என்ற தாகமும் உண்டு. ஆனால் என்ன செய்வது என்ற தெளிவு நம்மில் மிகச் சிலருக்கே இருக்கிறது. உண்மையான சேவை என்பது என்ன? நம் அளவில் நம்மால் என்ன செய்ய இயலும்? என்று ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம். இதற்கு முதலில் நாம் தற்போதுள்ள சமூக, பொருளாதார சூழலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நம்மால் என்ன செய்ய இயலுமோ அதைச் செய்ய வேண்டும். அதனால் ஏற்படும் தாக்கத்தைப் பற்றி அதிகம் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கலாகாது. அது மிகுந்த மன உளைச்சலை உருவாக்கிக் கடும் மனக்கசப்பிலும், விரக்தியிலும் கொண்டு போய் விட்டு விடும்.
தற்கால மானுடத்தைப் பார்க்கும் போது, உலகெங்கும், இன, நிற, மத. மொழி வேற்றுமை இன்றி இரண்டே சாதிகள் இருப்பதைக் காணலாம். ஒன்று சுரண்டும் இனம், இன்னொன்று சுரண்டப்படும் இனம். வரலாற்றில் கொடுங்கோல் மன்னர்களும் அவர்களின் அடிவருடிகளும் சுரண்டும் இனமாய் இருந்திருக்கிறார்கள். பெரிதாய்ப் புகழப்படும் இராசராச சோழனின் ஆட்சியில் நில வரிகள் விளைச்சலில் 16% வரை இருந்ததாகக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. எல்லாப் பண்டை நாகரிகங்களிலும் ஆண்டான் - அடிமை இனங்களும், ஏழை - பணக்காரன் வித்தியாசமும் இருந்துள்ளன. இவ்விரு சாதிகளும் மனித நாகரிகத்திற்கும் முற்பட்டவை என்று சற்று உற்று நோக்கினால் புலனாகும். “மனிதர் உணவை மனிதர் பறிக்கும் வழக்கம் இனியில்லை” என்று பாரதி சுதந்திர இந்தியாவை உருவகிக்கிறான் (ஆனால், இனத்தாலும், நிறத்தாலும் மட்டுமே ஆங்கிலேயரிடமிருந்து மாறுபட்ட வேறு ஒரு சுரண்டும் கூட்டத்தை அல்லவோ நாம் வளர்த்து விட்டோம்!). மக்கள் ஆட்சி என்ற பெயரில், அரசியல், வலியோர் மட்டுமே ஆடக் கூடிய களமாக மாறி விட்டது. நல்லவர்கள் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கி விடுகிறார்கள். [நாட்டில் உள்ள இவ்வளவு மக்கள் சபை, மாநில சபை உறுப்பினர்களில் எவ்வளவு பேரை “இவர் சிறந்த சேவை செய்தவர், தன்னலம் இல்லாதவர்” என்று விரல் விட்டு எண்ண முடியும்?] தேர்தலில் வெற்றி பெற மிகுந்த பணம் தேவைப்படுவதால், பெரும் வியாபார நிறுவனங்கள், அரசியல் கட்சிகளை எளிதாகத் தம் கைக்குள் போட்டுக் கொள்ள இயல்கிறது.
அதிக பட்சமாக சுரண்டும் இனத்தில் பணக்காரர்களும், பதவியில் இருப்போரும் இருக்கிறார்கள். சுரண்டும் இனத்திற்குக் கைக்கூலிகளாய் இருப்பதை நாம் நல்ல வேலை என்கிறோம். இச்சூழலில், ஒரு சராசரி மனிதனால் என்ன செய்ய இயலும்? தனி மனிதனால் என்ன மாற்றம் ஏற்படுத்த இயலும்? அல்லது விதியை நொந்தபடி ஆட்டு மந்தையுடன் போவதுதான் வழியா? மையப்படுத்தப்பட்ட இச்சமூகப் பொருளாதார வாழ்முறையில், வேலைக்குப் போய் சம்பளம் வாங்குவதும், அச்சம்பளத்தைக் கொண்டு சந்தையில் நமக்குத் தேவையான வற்றை நுகர்வதும்தான் நமக்குத் தெரிந்த வாழ்க்கை. ஆணாய் இருந்தால் பணக்காரன் ஆவதும், பெண்ணாய் இருந்தால் பணக்கார னுக்கு மனைவி ஆவதும் வாழ்க்கையின் வெற்றியாகிறது. இதை ஒரு குதிரை வண்டியுடன் ஒப்பிடலாம்.
நாம் செல்ல வேண்டிய ஊருக்கு நடந்து போவது கடினமாதலால் குதிரை வண்டிகள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டன. அதில் ஏறி அமர்ந்து விட்டால் பின் அது நம்மை இழுத்துக் கொண்டு போய் விடும். எத்தனை பேர் இருக்கிறோம்? எத்தனை குதிரை வண்டிகள் உள்ளன? எல்லோருக்கும் வண்டியில் இடம் இருக்கிறதா? குதிரைகளால் தொடர்ந்து நம்மை இழுத்துக் கொண்டு போக முடியுமா? என்பன எல்லாம் நமக்குத் தேவையற்ற கவலைகள்! முண்டியடித்து ஏறி நுழைந்துவிட வேண்டியது. ‘‘சரி ஏறி விட்டோமே! இனி நிம்மதியாய் இருப்போமா? என்றால் அதுவும் இல்லை. உட்கார எப்படியாவது இடம் பிடிக்க வேண்டும். உட்கார்ந்தாலோ, ‘‘கொஞ்சம் கால் நீட்டிக் கொண்டால் தேவலாம்’’ போல இருக்கிறது. பின்னர் படுக்க இடம் வேண்டும். அந்த இடம் நம் குடும்பம், பிள்ளை குட்டிகள், உற்றார் உறவினர் எல்லருக்கும் கிடைக்க வேண்டும். அது மட்டும் போதாது ‘‘நான் பிடித்த இடம் சாகும் வரை எனக்கு வேண்டும், அதன்பின் என் பையனுக்கு, பேரனுக்கு என்று எல்லா இடமும் எனக்கே வேண்டும், என்னைச் சுற்றி உள்ளவர் எல்லாரையும் விட எனக்கு அதிக இடம் வேண்டும்’’...!
இப்போது குதிரையைச் சற்று நோக்குவோம். புவியிலுள்ள இயற்கை வளங்களும், நீர், நிலம், காற்று போன்ற வாழ்வாதாரங்களும், ஆற்றல் (சக்தி) ஆதாரங்களும், பிற கனிம வளங்களும், தாவர, விலங்கு உயிர்ப் பெருக்கங்களும் எல்லாம் மனித இனத்தை இழுத்துக் கொண்டு போகும் குதிரைகள். அவற்றின் முதுகில் சவாரி செய்து செய்துதான், நாம் நடக்காமல் ஊர் போய்ச் சேர்கிறோம். வலுத்தவர்கள் எல்லாம் குதிரை வண்டியில் மிகுந்த இடங்களை வளைத்துப் போட்டு விட்டதாலும், மிக வலுத்தவர்கள் சொந்தமாய்க் குதிரைகளை வாங்கி இருப்பு வைப்பதாலும், சராசரி மக்களுக்கு என்று குறைவான குதிரை வண்டிகளே மிஞ்சுகின்றன. அவற்றில் ஏகப்பட்ட நெரிசல் இருப்பதால் குதிரை பெருமூச்சு விட்டு, எலும்பெடுத்து, நுரை தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது. எனினும் நடக்க முடியும் என்பதையே மறந்து விட்ட நாம், முண்டியடித்து வண்டியில் ஏறுகிறோம். வண்டியில் ஏறியதும், எல்லா நல்லவர்களும், குதிரை படும்பாட்டைப் பார்த்துக் கண்ணீர் வடிக்கிறோம்; ‘குதிரையைக் காப்பாற்ற என்னவென்ன வழிகள் இருக்கிறது’ என்று கருத்தரங்குகள் நடத்துகிறோம்; சற்றுத் துணிவுள்ளவர்கள், ‘கொழுத்த செல்வந்தர்களுக்கு இவ்வளவு குதிரைகள் ஏன்?’ என்று புரட்சி செய்கிறோம்; ‘பொதுவுடைமை தேவை’ என்கிறோம்.
வேறு சில நல்லவர்கள், ‘கடவுளை நம்புங்கள்! அவர் குதிரையையும் நம்மையும் காப்பாற்றுவார்’ என்று பக்தி மார்க்கத்தையும் அவரவர் தெய்வங்களையும் பரப்புகின்றனர். ‘நீ கருப்பு சாமியைக் காட்டுகிறாய், என் சாமி வெள்ளை’ என்று இந்நல்லவர்களில் ஒருவொருக்கொருவர் வண்டிக்குள்ளேயே சண்டை போட்டு மாய்கின்றனர். வேறு நல்லவர்கள், 'செயல் ஒன்றுதான் சேவை; மற்றெல்லாம் வீண்' என்று குதிரையின் புண்களுக்கு மருந்து வைப்பதும், அதற்கு வலிக்காமல் இருக்க களிம்பு தடவி விசிறி விடுவதும் எல்லாம் செய்கின்றனர். மனசாட்சி உறுத்தலாலோ அல்லது எல்லோரும் தன்னைப் பற்றிப் பெருமையாய் எண்ண வேண்டும் என்றோ பல செல்வந்தர்கள், குதிரைகளுக்கு அன்னதானம், நெரிசலில் சிக்கி அடி பட்டோருக்கு இலவச சிகிச்சை முகாம் எல்லாம் நடத்துகிறார்கள். இதற்கு வட்ட நாற்காலி, சதுர மேசை போன்ற பல அமைப்புகள் ஏற்படுத்தி அவரவர் கடையை விரித்துக் கொள்ளுகிறார்கள். ஆனால், இவ்வளவும் செய்யும் நம்மில் ஒருவரேனும், “அந்தக் குதிரை பாவமப்பா வண்டியில் இருந்து இறங்கி நடந்து போவோமே” என்று எண்ணுவதில்லை. அது முடியாவிடினும், 'எனக்கு நிறைய இடம் இருக்கிறது; எனக்கிது போதும் மற்றவர்கள் அமர்ந்து கொள்ளுங்கள்' என்று சொல்லத் தயாரில்லை. மனித இனத்தையும் நம் புவியையும் பீடித்துள்ள மிகப் பெரிய பீடை இந்த நுகர்ச்சிதான். “அளவாய் நுகரும் அருமைப் பண்பும்” என்று தாளாண்மையில் கவிஞர் செல்வமணி எழுதியிருந்தார். அதுதான் உலகிற்கு நாம் செய்யும் மிகப் பெரிய சேவை. காந்தியும் “எல்லாருடைய தேவைக்கும் நம்மிடம் உள்ளது; ஆனால் எவருடைய பேராசைக்கும்தான் எதுவும் இல்லை” என்றார் (Earth provides enough to satisfy every man’s need, but not any man’s greed).
இந்த இடத்தில் நாம் சூழல்சுவடு (ecological footprint) என்ற முக்கியமான ஒரு கருத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். நாம் உண்ணும் உணவு, அதன் இயல்பு, அது பயணிக்கும் தூரம், உடை, வீடு, நிர்வகிக்கும் முறை, வருட மின்சக்தி உபயோகம், போக்குவரத்துக்கு நாம் செலவழிக்கும் பெட்ரோல், டீசல் போன்ற பலவற்றையும் கூட்டி, நம் தேவைகளை எல்லாம் தயாரிக்கத் தேவைப்படும் மொத்த நிலப் பரப்புதான் நம் சூழல்சுவடு. இது பொதுவாக எக்டேர் அளவில் கணக்கிடப்படும். இது ஒரு உத்தேசமான கணக்கு ஆனாலும், நாம் எந்த அளவில் இருக்கிறோம் என்று அறிய உதவியாய் இருக்கும். 2007 கணக்கீட்டின்படி அரபு நாடுகள் நபர் ஒன்றுக்குச் சராசரியாக 10 எக்டேர் நிலமும், டென்மார்க், பெல்ஜியம், அமெரிக்கா ஆகியவை 8 எக்டேர் நிலமும் தேவைப்படும் வாழ்முறையில் இருக்கின்றன. இந்தியாவில் 2007ல் நபர் ஒன்றுக்குச் சராசரியாக 0.91 எக்டேர் நிலம் தேவை. (இது 5 வருடங்களில் மாறியிருக்கும். ஆனால் பெரும்பாலான ஏழைகள் எந்தச் சூழல்சுவடுமே பதிக்காது இருப்பதால்தான் சராசரி அளவு நம் நகர வாழ்முறையின் அசிங்கத்தை மறைத்து விடுகிறது). நாம் இந்தப் புவிக்கும், மனித இனத்திற்கும் செய்யும் மிகப் பெரிய சேவை நம்முடைய சூழல்சுவட்டைக் குறைப்பதுதான். குதிரை வண்டியில் இருந்து இறங்குவது என்பதும் இதுதான். வண்டியில் இருந்து இறங்கி நடந்து போக முயற்சிப்பது எல்லாரும் முயற்சிக்கக் கூடிய செயல். இதைத்தான் நாம் தற்சார்பு வாழ்வியல் என்கிறோம். இதை தனியே முயற்சிக்கத் துணிவில்லாவிடில், நாம் நெரிசல் அதிகமற்ற, ஆரோக்கியமான, சொந்தக் குதிரையில் சவாரி செய்யலாம். நமக்கென்று ஒரு சிறு சமூகத்தை உருவாக்கிக் கொள்ள முயற்சிக்கலாம். இதைத்தான் ‘கிராம சுயராச்சியம்’ என்று காந்தி கூறினார். தென்னாப்பிரிக்காவில், இந்தியர்களுக்கான சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது, ‘டால்ஸ்டாய் பண்ணை’ என்று ஒரு தற்சார்பான சமூகத்தை காந்தி உருவாக்கினார். உணவு, வீடு, கல்வி, மருத்துவம் போன்ற அனைத்தையும் அவர்கள் தற்சார்பாகவே நிறைவு செய்து கொண்டனர். 'தென்னப்பிரிக்காவில் சத்தியாக்கிரகம்' என்ற தன் நூலில் இப்பண்ணையின் அன்றாட நடவடிக்கைகளைப் பற்றி அவர் அதிகமாக எழுதி உள்ளார். இப்பண்ணை நடத்திய போது தாங்கள் பெற்ற ஆன்ம சுத்தியும், தவ வலிமையுமே தென்னாப்பிரிக்க சத்தியாக் கிரகத்தின் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் என்று அவர் கூறியுள்ளார்.
தற்சார்பைப் பற்றிப் பேசும் பொழுது ‘தோரோவைப்’ பற்றிப் பேசாமல் இருக்க இயலாது. 1817ல் அமெரிக்காவின் மாசசூசெட்ஸ் மாநிலத்தில் பிறந்த தோரோ (Henri David Thoreau - 1817-1862), தற்சார்பு வாழ்வியலைத் தேடித் தன் 28ஆம் வயதில் (1845) வால்டன் என்னும் குளக்கரையில் தானே தன் கையால் கட்டிய ஒரு குடிசை வீட்டில் 2 வருடம் 2 மாதம் தங்கி, எந்தக் கொள்முதலோ, பண்டமாற்றோ இன்றித் தன் உழைப்பால் மட்டுமே தன் அனைத்துத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்து கொள்ள இயலுமா என்று ஆராய்ந்தார். இவ்வனுபவங்களைத் தொகுத்து வால்டன் (Walden or Life in the woods) என்னும் புத்தகமாக வெளியிட்டார். இன்றளவும் தற்சார்பு வாழ்வியலைப் பற்றிய அடிப்படை நூலாக அது கருதப்படுகிறது.
இதைப் பற்றி அடுத்த கட்டுரையில் ஆராய்வோம்!
அதற்கு முன் வள்ளுவருக்கு ஒரு வணக்கத்துடன் ஒரு புதுக்குறளுடன் இக்கட்டுரையை முடிக்கிறேன்.
‘சேவை எனப்படுவது யாதெனின்,
யாதொன்றும் தேவை இலாத நடை’
(நடை = வாழ்முறை; எதுவும் நுகராத வாழ்முறையே மிகப்பெரிய சேவை)

Courtesy:http://www.kaani.org