December 4, 2010

வானம் பார்க்கக் கூடாத உள்ளங்கை!

அந்தக் காலத்து அரசர்கள் புலவர்களுக்கோ பிறருக்கோ பரிசுகள், விருதுகளைக் கொடுக்கும்போது தட்டில் வைத்துதான் கொடுப்பார்களாம். காரணம் கைகளால் கொடுக்கும்போது அவர்கள் வாங்கிக் கொள்ள நேரும். வாங்கிக் கொள்வது என்பது பிச்சை எடுப்பவர்களின் செயலாம்.
ஆனால் தட்டில் வைக்கும்போது அப்படி அல்ல. அவர்கள் எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இவற்றிற்கு இடையே என்ன வித்தியாசம் என்றால் முன்னதில் உளளங்கையானது வானம் பார்க்கிறது. பின்னதில் உள்ளங்கை நிலம் பார்க்கிறது.
உள்கை என்று பெயரிடாமல் ஏன் உள்ளங்கை என்று பெயரிட்டார்கள் என்பது சிந்திக்கத்தக்கது. உள்ளங்கை என்பதை உள்ளம்+கை என்றும் பிரிக்கலாம்.
நம் உள்ளம் கை நிலம் பார்க்க வேண்டுமானால் நாம் கொடுக்கும் குணம் உள்ளவர்களாக மாறவேண்டும். அதே நேரத்தில் நம்மில் பலரும் அடிப்படை வசதிகள் இருந்தும் உள்ளங்கை வானத்திற்குக் காட்டும். (அதாவது கேட்டுப் பெறும்) குணம் இருக்கிறது.
பிறரிடம் ஏதும் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பவர்கள், மானம் மரியாதையைவிட சுயநலமே பெரிது என எண்ணுபவர்கள் மறுத்துவிட்டால் இருவருக்குமே மனக்கஷ்டம்தான் என்பதையும் பொருட்படுத்தாதவர்கள் இவர்கள்.
பிறரைச் சார்ந்து வாழாக் குணமும் என்னால் இயன்றது எனக்குப் போதும் என்கிற மனப்பக்குவமும் தன்மானத்தின் அடையாளங்களாகும்.
இருக்குல்ல! கொடுக்கட்டுமே! என எண்ணுவதும் தாங்கள் கேட்டுப் பெறுவதை எல்லா நிலைகளிலும் நியாயப்படுத்துவதும் மனித பிறப்புக்குப் பெருமை சேர்க்கா பிறரை அண்டியே வாழ்வது என்ன பிழைப்பு? சே!
இனி நம் உள்ளங்கை வானம் பார்க்கும் சந்தர்ப்பத்தைக் குறைத்து, நிலம் பார்க்கும் (கொடுக்கும்) வாய்ப்புகளை அதிகப்படுத்திக்கொள்ளட்டும்


தெரிந்து என்ன ஆகப்போகிறது?
நாம் எல்லா விஷயங்களையும் நன்கு அறிந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும்தான். நம்மைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றித் தெரிந்து கொள்வதும் தவறில்லைதான்!
ஆனால் பல நேரங்களில் நாம் தெரிந்துகொள்ள ஆசைப்படும் விஷயங்கள் பிறர் விஷயத்தில் மூக்கை நுழைப்பதாகக் கருதப்படும்போது நாம் நமக்கென்று லக்ஷ்மணக் கோடு போட்டுக் கொள்வது அவசியம். (லக்ஷ்மணக் கோடு என்றால் தெரியுமல்லவா? புராண லக்ஷ்மணன் சீதைக்கு எனப் பர்ணசாலையின் வாயிலில் ஒரு கோடு போட்டு “இதைத் தாண்டி வெளிவராதீர்கள் அண்ணி - உங்கள் பாதுகாப்புக் கருதி” என்று போட்ட கோடு) மேலை நாட்டினர் பிறர் விஷயங்களில் தலையிடுவதே இல்லை என்கிற கொள்கையில் தெளிவாக இருக்கிறார்கள். நம்மவர்கள் இந்த விஷயத்தில் குழப்பம் நிறைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்றே நான் கருதுகிறேன்.
எது நம் எல்லைக்கு உட்பட்ட விஷயம்; எது நமக்கு அப்பாற்பட்ட விஷயம் என்பதில் நமக்குத் தெளிவு தேவை. இதில் தெளிவு ஏற்படாவிட்டால் பல நேரங்களில் நாம் பலர் மத்தியில் அவமானப்படவோ தலைக்குனிவைச் சந்திக்கவோ நேரிடும்.
நம் விஷயங்களையே நாம் சரிவரக் கவனித்துச் செயல்படுத்தாத நிலையில் இருக்கிறோம் என்று நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் குற்றம் சாட்டுகிறார்களா இல்லையா? பிறர் முதுகில் உள்ள கறைகளைச் சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் காரணத்தாலேயே நாம் பள்ளங்களில் விழுந்து உருண்டு கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை நாம் உணரப்போகும் காலம் எது? அது எப்போது வரும்?
எந்த ஒரு வெளி விஷயத்தைக் குடைய ஆரம்பிக்கும் முன்னரும் இது நமக்குத் தேவைதானா? இது தெரிந்து நமக்கு என்ன ஆகப் போகிறது என்கிற இரு கேள்விகளை நமக்கு நாமே கேட்டுக் கொள்ளும் பழக்கத்தை ஆரம்பித்துவிட்டால் நம்மைப் பார்த்து பிறரெல்லாம் நான்கு கேள்வி கேட்பார்களே அவை நின்றுபோகும்



Courtesy : Lena Tamilvanan

No comments:

Post a Comment