November 18, 2017

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 9

சித்தர்களும் தற்சார்பும் - சாட்சி



சென்ற இதழில் இயேசு கிறிஸ்து கூறியவற்றில் தற்சார்பு வாழ்வியல் இழையோடி இருப்பதைக் கண்டோம். இவ்விதழில் இந்து மதமும் தற்சார்பும் என்று எழுதலாம் என்று துவங்கியபோது, அது மூன்று பக்கங்களுக்குள் அடக்க இயலாத ஒரு கடல் என்றும், இந்து மதத்திலேயே சம்கியம், யோகம், நியாய‌ம், வைசேசிகம்,மீமாம்சம், தர்க்கம், லோகாயதம், மாயாவாதம்,வேதாந்தம் என்று எண்ணற்ற எண்ணப் பிரிவுகள் உள்ளன; (நாத்திகமும் ஒரு அங்கம் தான்!) எனவே இதனைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆராய வேண்டும் என்றும் தோன்றியது.
இதற்கிடையில் சென்ற கட்டுரையைப் படித்து விட்டுச் சிலர் “நம் நாட்டு இலக்கியங்களை விட்டு ஏன் விவிலியத்திற்குப் போனீர்கள்” என்றும், வேறு சிலர் “தற்சார்பு வாழ்வியல் என்று எங்களை எல்லாம் துறவியாகச் சொல்கிறீர்களா” என்றும் கேட்டனர். மற்றொரு நண்பர், ” மதங்களை ஏன் இழுக்கிறீர்கள் , அது அவரவர் தனிப்பட்ட நம்பிக்கை, விருப்பு, தேர்வு” என்றார். இதற்கெல்லாம் பதில் அளிப்பது என் கடமையாதலால் முதலில் அதைச் செய்து விட்டுப் பிறகு தொடர்கிறேன். முதலில், வாழ்விற்கு ஒரு கோட்பாடும், கொள்கையும், நெறியும் தேவை. அது நமக்கு ஒரு இலக்கையும், அவ்விலக்கை நோக்கி ஒரு தெளிவான பாதையையும் அளிக்கும்.
இந்தக் கோட்பாட்டையும் நெறியையும் கொடுப்பதற்குத்தான் மத நம்பிக்கைகள் தேவை. வழியைக் காட்டும் ஒரு வரைபடம் போல பெரும் ஞானிகள் கூறிய வார்த்தைகள் நமக்கு வழி காட்டுகின்றன. மதம் என்பதே ஒரு கோட்பாடுதான் ; அதனால்தான் பாரதி “யானெதற்கும் அஞ்சுகிலேன் மானுடரே, நீவிர் என் மதத்தைக் கைக்கொள்மின்” என்று தன் கோட்பாட்டைப் பறை சாற்றினார். எல்லா மதமும் தற்போது மரபாய் இருப்பினும் அது உதிக்கும்போது ஒரு புரட்சியான சிந்தனையாகத்தான் தோன்றியது. அந்தக் கால கட்டத்திற்கு அத்துணிகர சிந்தனைகள் அவசியமாக இருந்தன. நாம் நம்முடைய பல‌வீனங்களாலும், அறியாமையினாலும், ஆட்டு மந்தைகள் போல் வழி,வழியாக மதங்களைப் பின்பற்ற ஆரம்பிக்கும்போதுதான் அது மரபாக மாறித் தான் உதித்த நோக்கை மறக்க நேரிடுகிறது. நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், “தற்சார்பு வாழ்வியல் என்பது ஒரு கோட்பாடு - ஒரு கொள்கை. அதனைப் பல மதங்களும் ஏற்கனவே வெவ்வேறு விதங்களில் சுட்டியிருக்கின்றன. இக்கோட்பாடு எம்மதத்திற்கும் எதிரி அல்ல” என்பதே.
தற்சார்பு என்பது உலகில் பற்பலரும் அவரவர் நிலையில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக முயற்சித்தும் அடைந்தும் வருவது. எனவே இக்கோட்பாட்டிற்கு இனம், நிறம், மொழி, நாடு போன்ற பிரிவினைகள் எதுவும் இல்லை. அறிஞர்களில் நம்நாட்டு அறிஞர், வேற்று நாட்டு அறிஞர் என்றெல்லாம் பிரிவினை இல்லை. அறிவுள்ளோர் அறிஞர். அவர் கூற்றில் அறிவையும் அறிவுரைகளையும் காண்பது நம் பொறுப்பு அவ்வளவே!
தற்சார்பு வாழ்வியல் என்பது முற்றும் பொருட்களைத் தியாகம் செய்யும் துறவு அல்ல. சதா பொருளையே தேடி, வாழ்வதற்கு நேரம் இன்றி நெஞ்சு புண்ணாகும் லோகாயுதத் தேடலும் அல்ல. புத்தர் சொன்னது போல் இரண்டிற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு நடுப்பாதை. வள்ளுவர் சொன்னதுபோல இல்வாழ்வில் எவ்வாறு வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்வது என்ற தேடலுக்கு ஒரு விடை.
சரி இந்து மதத்திற்கு வருவோம்! சங்கியம் என்பது பிரபஞ்சம் பிரகிருதி (பொருள்)என்றும் , புருஷன் (ஆத்மா/ப்ரக்ஞை) என்றும் இரண்டால் உருவானது என்ற கோட்பாடு. அனைத்துமே சத்வம், ரஜஸ் , தமஸ் ஆகிய முக்குணங்களின் கலவையினால் ஆனது என்பது சங்கியம். யோகம் என்பது இக்கோட்பாட்டை ஏற்றுக் கொள்கிறது - ஆனால் தனிமனிதன் எப்படித் தெய்வமாகலாம் என்பதையும் வழிவகுக்கிறது. இதற்குக் கர்ம யோகம், ராஜ யோகம், பக்தி யோகம், ஞான யோகம், மந்திர யோகம், தந்திர யோகம், அட யோகம் என்று வழிகளை வகுக்கிறது. யோகா என்றால் வடமொழியில் இணைதல் என்று பொருள். மனிதன், இறைவனோடு இணையும் பாதை யோகா என்று அழைக்கப் படுகிறது. நம் தமிழ் நாட்டுச் சித்தர்கள், தந்திர யோகம், ராஜ யோகம் ஆகியவற்றைப் பின்பற்றியவர்கள் - அட்டாங்க யோகம் என்று பொதுவாய் அழைக்கப்படும் எட்டு அங்கங்கள் கொண்ட, உடலை மையமாகக் கொண்ட ஆத்ம தேடல் இது.
அவ்வையார், திருமூலர், நக்கீரர் (விநாயகர் அகவல்) போன்றோரின் பாடல்களும் இவ்வழி முறையையே காட்டுகிறது. உடலில் தலை முதல் புணர்ச்சி அங்கம் வரை ஆறு சக்கரங்களில் ஆன்மசக்தி (குண்டலினி) மேலிருந்து கீழாகப் பாய்ந்து கொண்டிருக்கிறது; உணவுக் கட்டுப்பாடு, மூச்சுப்பயிற்சி, ஆசனப் பயிற்சி, தியானம், போன்ற பயிற்சிகளால் இம்மின்சாரம் போன்ற சக்தியை மேல்நோக்கித் திருப்புவது குண்டலி யோகம். “மூலாதாரத்தில் மூண்டெழு கனலைக் காலால் (காற்றால்/மூச்சால்) எழுப்பும் கருத்தறிவித்தே” என்ற அவ்வையாரின் விநாயகர் அகவலில் இருந்து நாம் இதை அறியலாம்.
தற்சார்பு என்றால் சித்தர்கள் எளிமையின் விளிம்பில் இருந்தவர்கள். காற்றைப்போல் தங்கள் உடலை லேசாக்கிக் கொண்ட இவர்கள் நாளில் ஒரு முறை ஏதோ உணவும், கோவணம் உடையாகவும், கிடைத்த திண்ணையில் தூங்கியும் தங்கள் உடல்ரீதியான தேவைகளை அவ்வப்போது மிக எளிதாகப் பூர்த்தி செய்து வாழ்ந்தனர். எல்லா சித்திகளும் கைக்குள் இருந்தும் ஒரு மடம் உருவாக்குவதோ, மதம் உருவாக்குவதோ, போதனைகள் செய்வதோ, சீடர்கள் வளார்ப்பதோ எதுவுமே செய்யாமல் வெட்டவெளி தன்னை மெய் என்றிருந்தனர். உலகால் அவர்களுக்கு எப்பயனும் இல்லை; எல்லாத் தேவையும் கடந்த அவர்களால்தான் உலகுக்குக் அளவற்ற பயன் கிட்டியது.
தன் தேவைகளைப் பற்றிப் பேசும்போது பட்டினத்தார், “ஆறுண்டு தோப்புண்டு; அணி வீதி அம்பலம் தானுமுண்டு; நீறுண்டு; கந்தை நெடுங்கோவணம் உண்டு; செஞ்சில் அஞ்செழுத்துமுண்டு - நித்தம் மாறுண்டு உலாவும் மடநெஞ்சே, மனைதோறும் சென்று சோறுண்டு தூங்கிப் பின் சும்மா இருக்கச் சுகமும் உண்டே!” என்றும் “நச்சரவம் பூண்டானை நன்றாய்த் தொழுவதுவும் இச்சையிலே தான் அங்கு இருப்பதுவும் - பிச்சைதனை வாங்குவதும் உண்பதுவும் வந்து திருவாயிலிலே தூங்குவதும் தானே சுகம்” என்று எழுதுவார்.
இவர்கள் பாடல்கள் பெருமளவு துறவிகளுக்கேயாயினும், இல்வாழ்வுக்கு நல்ல போதனைகளும் அளித்திருக்கிறார்கள்.
மையாடு கண்ணியும், மைந்தரும், வாழ்வும் , செந்தீ ஐயா! நின் மாயை அருள்வெளித் தோற்றம் - அகிலத்து மெய்யாய் இருந்தது - நாட்பட, நாட்பட வெட்டவெறும் பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய் மெல்லப் போனதுவே!
நாட்டமென்றே இரு சற்குரு பாதத்தை; நம்பும் பொம்ம‌ லாட்டமென்றே இரு பொல்லா உடலை ; அடர்ந்த சந்தைக் கூட்டமென்றே இரு சுற்றத்தை; வாழ்வைக் குடம் கவிழ் நீரோட்டமென்றே இரு ; நெஞ்சே உனக்கு உபதேசம் இதுவே
என்கிறார். பொருளாசை கூடாது என்று வீடு வரை உறவு, வீதி வரை மனைவி என்று வலியுறுத்தினார். மன்னர் இவர் என்றிருந்து வாழ்ந்தவரையும் , எரிந்த கட்டை மீதில் இடைக்கோவணத்தை உரிந்துருட்டிப் போட்டு விடுவார்கள் என்று எச்சரிக்கிறார். அகப்பேய்ச் சித்தரோ, “யார் அலைந்தாலும் அகப்பேய் நீயலையாதேடி ஊர் அலைந்தாலும் அகப்பேய் ஒன்றையும் நாடாதே” என்று சும்மா இருக்கச் சொல்கிறார். பத்திரகிரியார் 'பற்றற்று நீரில் படர்தாமரை இலை போல்' ஒட்டும் ஒட்டாது வாழ்வில் ஈடுபடச் சொல்கிறார். காடுவெளிச் சித்தர் (கடுவெளி என்ற நூல்களில் அச்சிடுகிறார்கள் - காடுவெளி என்பதே சரி- காடு என்பது பூரணத்தையும், வெளி என்பது சூனியத்தையும் குறிக்கிறது. சூனியமாகவும், பூரணமாகவும் ஒருங்கே இருப்பதால் அவருக்கு இப்பெயர்) “நல்லவர் தம்மைத் தள்ளாதே அறம் நாலெட்டில் ஒன்றேனும் நாடித் தள்ளாதே” . நாலெட்டு அறம் என்பது 32 வகையான் அறங்கள் - துறவியர், ஏழைகள், போன்றோருக்கு தானம் வழங்குவதில் தொடங்கி, பறவைகளுக்கு நீர் அளித்தல், ஆநிரைகளுக்கு நீர்த் தொட்டி அமைத்தல் வரை 32 விதமான புரவலப் பொறுப்பு ஒரு இல்வாழ்வில் உள்ளோருக்கு உள்ளது.
நக்கீரர் “பெண்டு பிள்ளை பண்டு பதார்த்தம், கண்டது மாயைக் கனவெனக் காட்டி” என்று பட்டினத்தாரைப் போல் முற்றும் கனவென வாழ்வில் இயங்கச் சொல்கிறார். சிவவாக்கியர் மூட நம்பிக்கைகளை அறவே ஒதுக்குகிறார்.
நட்ட கல்லைத் தெய்வம் என்று நாலு புட்பம் சாத்தியே சுற்றி வந்து மொணமொணென்று சொல்லும் மந்திரம் ஏதடா? நட்ட கல்லும் பேசுமோ நாதன் உள்ளிருக்கையில் சுட்ட சட்டி சட்டுவம் கறிச்சுவை அறியுமோ
என்று வெளிப்பூசைகளை, வெறும் பாவனைகளைச் சாடுகிறார்.
இதே தொனியில் அகப்பேய்ச் சித்தரும்
பூசை பைசாசமடி - அகப்பேய் போதமே கொட்டமடி ஆசை அற்றவிடம் - அகப்பேய் ஆனந்தம் கண்டாயெ
ஈசன் பாசமடி - அகப்பேய் எங்ஙனம் சென்றாலும்
என்று சுயநலமான இறைவழிபாட்டையும், ஆன்ம தேடலையும் ஒதுக்குகிறார். குதம்பைச் சித்தர்
தாவரமில்லை தனக்கொரு வீடில்லை தேவாரம் ஏதுக்கடி - குதம்பாய் தேவாரம் ஏதுக்கடி
என்று 'நீ அற்ற எல்லையிலே சும்மா இரு' என்று தாயுமானவரைப் போலச் சும்மா இருக்கச் சொல்கிறார்.
திருமூலர்
ஆசையறுமின்கள், ஆசையறுமின்கள் ஈசனோடாயினும் ஆசையறுமின்கள் ஆசைப்படப்பட ஆய்வரும் துன்பங்கள் ஆசை விட விட ஆன‌ந்தமாமே! என்று போதிக்கிறார்.
இந்த சித்தர்களின் போதனைகளைக் கொஞ்சமேனும் கடைப்பிடிக்க முயற்சித்தால் நம் வாழ்வு எப்படி இருக்கும்?
பொருளாசை குறைந்து விடும். ப‌குத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புவோம். சும்மா இருக்கப் பழகுவோம். சும்மா இருப்பது என்பது சோம்பித் திரிவதல்ல. தற்சார்பான சும்மா இருத்தல் என்பது நம் தேவைகளை நாமே நிறைவு செய்து கொள்வது. தன் தேவைக்கு மீறி எந்த வன்முறையான‌ பிடுங்கலிலும் ஈடுபடாதது - இதுதான். மனிதனைத் தவிர எந்த உயிரினமும் தேவைக்கு அதிகமாய் அபகரிப்பதில்லை. மனிதர்கள் எல்லாரும் இப்படிச் சும்மா இருந்தால் உலகம் எவ்வளவு இனிமையாய் இருக்கும்! இயற்கை அழிவு இருக்காது. பற்றாக்குறை என்பதே இருக்காது. அன்பும் அறமும் உள்ளதாய் வாழ்விருக்கும். உடல், மனம், உலகு மூன்றுமே வளமாய், நலமாய் இருக்கும். உண்மையில் பார்த்தால் 99 சதம் மனிதர்க‌ளுக்குப் பணம்தான் மதம், - ராமர், சிவன், கிருஷ்ணர், புத்தர், இயேசு, அல்லா என்பதெல்லாம் வெளிப்பூச்சுத் தான்.அன்பும், பகிர்ந்து கொள்வதும், நுகர்ச்சியைக் குறைப்பதும், விட்டுக் கொடுப்பதும் யாரும் விரும்புவதில்லை. நம்மால் இயன்ற தர்மக் கூச்சல் நாம் ஒரு மூலையில் போடுக்கொண்டே இருப்போம்! யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம் என்று சொன்னவரும் ஒரு சித்தர்தான்!

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 8

ஏசுநாதரும் தற்சார்பும்



நிறைவு அடைவதும் என்று கடந்த கட்டுரைகளில் கண்டோம். முழு நிறைவுக்கு எடுத்துக் காட்டாய்ச் சீன ஞானி லாவோ ட்சேவின் கவிதை ஒன்றையும் கண்டோம். புறத் தற்சார்பு என்பது சூழல் சுவட்டைக் குறைக்கும் எளிமையான வாழ்முறையால் அமையினும், அகத் தற்சார்பு என்பது அறிவைப் பயன்படுத்தி மெய்ப்பொருள் காணும் தன்னாட்சியில்தான் அமையும் என்றும் கண்டோம். தற்சார்பு அடையத் தேவை, போதும் என்ற மனமே என்று சென்ற கட்டுரையில் பார்த்தோம். ஆனால் இன்னொரு முக்கியமான அங்கத்தையும் நாம் இங்கு ஆராய வேண்டும். உலகில் 95% பேர் கடவுள் என்று ஒரு சக்தி இருப்பதாக நம்புகின்றனர். அவரவர் பிறப்பின்படியோ, பின் ஏற்பட்ட விருப்பின்படியோ கடவுளைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுகிறோம். எனவே தற்சார்பு வாழ்வியல் என்ற கோட்பாடு, ஒவ்வொரு மதத்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ளப் படக் கூடியதா என்று நாம் ஆராய வேண்டும்.
நான் ஒரு சாட்சி மட்டுமே; எதிலும் சார்பற்றவன். நான் பிறந்த சூழலும், வளர்ப்பும் உருவாக்கிய‌ தாக்கமும், அதனால் உருவான நம்பிக்கைகளையையும் கடந்து அறிவை மட்டுமே பயன்படுத்தப் பழகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நடுநிலை ஆய்வாளனாக நான் இக்கட்டுரைத் தொடரை எழுதிகிறேன். இதன் ஒரே நோக்கம் திருமூலரைப் போல நான் பெற்ற இன்பத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வதே. வேறு எந்தப் பரப்புரையும் நோக்கமும் இல்லை. எனக்குத் தெரிந்த இரு மொழிகள் தமிழும், கொஞ்சம் ஆங்கிலமுமே. அவற்றில் நான் படித்த நூல்களும் மிகச் சிலவே. அவற்றுள் என்னை மிகவும் நெகிழ்வித்த நூல் ஏசுநாதரின் சீடர்கள் எழுதிய புதிய ஏற்பாடு (New Testament). என்னைப் பொறுத்தவரை ஏசுநாதர், கடவுள், தேவ தூதன் என்பதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு மிகச் சிறந்த சிந்தனையாளர் - ஞானி - வழிகாட்டி. மிகக் குழப்பமான நேரங்களில் விவிலியத்தின் வரிகள் எனக்கு உறுதுணையாய் இருந்ததுண்டு. விவிலியம் காட்டும் வாழ்முறையைக் கடைப்பிடிக்கத் துவங்கினால் அது தற்சார்பு வாழ்முறையில்தான் முடியும்! எப்படி என்று பார்ப்போம். (பிற மதங்களைப் பின்பற்றுவதால் விவிலியத்தைப் படிக்காதிருப்பது அவரவர்களுக்கு ஒரு விதத்தில் நட்டமே!)
முதலில் ஏசுநாதர் போதனைகளில் மிக முக்கியமானவை எளிமை, நேர்மை, அகிம்சை, அடக்கம், மனித நேயம்,எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சமின்மை, பொருளாசைப் படாமை ஆகியவை.
“வானத்துப் பறவைகளைப் பாருங்கள்; அவை விதைப்பதுமில்லை, அறுப்பதுமில்லை, கிடங்குகளில் சேமிப்பதும் இல்லை. ஆனாலும் கடவுள் அவைகளுக்கு உணவளித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார். அவற்றை விட நீங்கள் உயர்ந்தவர்கள் அல்லவா?”
இதை விட எளிமையாக மனித இனத்தின் கவலைகளை யார் நையாட இயலும்? நாகரிகம் என்பது எங்கு துவங்கியது? உற்று நோக்கினால், உணவை மனிதன் கிடங்குகளில் சேமிக்க ஆரம்பிக்கும் போதுதான் நாகரிகம் தோன்ற இயலும். நாளை நமக்கு உணவு இருக்கிறது என்ற திமிரில்தான் நாகரிக மனிதன் இத்தனை அழிவை உருவாக்குகிறான். பசி வந்தால் அனாவசியங்கள் தானாய் விலகி விடும்.
“எனவே நாளை என்பதைப் பற்றிச் சிந்திக்காதீர்கள்; இன்றைய தீமை இன்றைக்குப் போதும்” என்றும் ” இறந்த காலம் தன் இறந்தவர்களைப் புதைத்துக் கொள்ளட்டும்” என்றும் கூறினார். நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது ஏசுவின் போதனைகளுள் முதன்மையானது. இதையே பின்னாளில் பாரதி “சென்றதினி மீளாது மூடரே” என்றும் “ஊனுடலை வருத்தாதீர் உணவியற்கை கொடுக்கும்; உங்களுக்குத் தொழில் இங்கே அன்பு செய்தல் கண்டீர்” என்றும் கடந்த கால ,எதிர்காலக் கவலைகளைப் புறக்கணிக்கிறான்.
பொருளீட்டுவதைப் பற்றி ஏசுநாதர் என்ன சொல்கிறார்? ” திருடர்கள் புகுந்து திருடும்படியும், கரையானும், துருவும் அரிக்கும்படியும் உங்கள் புதையல்களைச் சேர்க்காதீர்கள். எங்கே உங்கள் சொத்து உள்ளதோ அங்கே உங்கள் இதயமும் இருக்கும்” என்கிறார். மேலும் ” பணத்தின் மேல் உள்ள ஆசையே அனைத்துத் தீமைகளுக்கும் ஆணி வேர்” என்கிறார். (கூர்ந்து கவனிக்க. அவர் பணத்தைச் சாடவில்லை - அதன் மேல் மனிதர்களுக்குள்ள ஆசையைத் தான் சாடுகிறார்.) வேறொரு நேரம் ஒரு பணக்காரன் அவரிடம் வந்து “நான் பத்துக் கட்டளைகளையும் கடைப் பிடிக்கிறேன், தினமும் பிரார்த்தனை செய்கிறேன், நல்லவனாய் வாழ்கிறேன், ஏழைகளுக்குத் தானம் வழங்குகிறேன், எனக்கு தேவ ராச்சியம் கிட்டுமா” என்று கேட்பான். அவர் சிறிது நேரம் அவனைப் பார்த்து விட்டு “உன் சொத்துக்களையெல்லாம் விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து விட்டு வா” என்பார். அவன் மிகுந்த மன உளைச்சலுடன் ” அது என்னால் இயலாதே” என்று போய் விடுவான். அப்போது அவர் ” ஒரு ஒட்டகம் கூட ஊசியின் காதில் நுழைந்து விடும்; ஆனால் ஒரு பணக்காரன் தேவ ராச்சியத்தில் நுழைவது அதை விடக் கடினம்” என்று கூறுவார்.
“எந்த மனிதனுமே இரண்டு முதலாளிகளுக்கு வேலை செய்ய இயலாது. எனவே நீங்கள் கடவுளுக்கு வேலை செய்கிறீர்களா, பணத்திற்கு வேலை செய்கிறீர்களா என்று முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்” என்பார் வேறு ஒரு கட்டத்தில். சரி குடும்பம் நடத்தப் பொருள் தேவையே என்று கேள்வி எழலாம். அதற்கும் அவர் தெளிவான பதில் கூறுகிறார் “சீசருக்கு உரியதை சீசரிடம் கொடுங்கள்; ஆண்டவனுக்கு உரியதை ஆண்டவனிடம் கொடுங்கள்” - இதன் உட்பொருள் நாம் நம் தேவைகளுக்கு ஏற்ப ஒரு அடிப்படை வருமானத்தை ஈட்டிக் குடும்ப நிர்வாகம் செய்து விட்டுப் பின் நிகழ்வில் வாழ்வது என்பதே.
தோரோ, தான் தனியாய்க் காட்டில், வால்டன் குளக்கரையில் வசிக்கையில் தன்னைப் பார்க்க வரும் கிறுத்துவ நண்பர்களிடம் விவிலியத்தைப் படித்துக் காட்டி “நீங்கள் எல்லாம் ஏன் இதைப் பின்பற்றுவதில்லை” என்று கேட்பானாம். இந்த உண்மைகளை யாரும் சந்திக்கத் தயாரில்லை என்று அவன் எழுதுவான்.
அன்பைப் பற்றி ஏசுநாதர் என்ன கூறுகிறார்? ” ஒரு கன்னத்தில் அடித்தால், மறு கன்னத்தைக் காட்டு” ,” ஒருவன் உன் சால்வையைப் பிடுங்கிக் கொண்டால் அவனுக்கு உன் சட்டையையும் கழற்றிக் கொடு” , “உன் அண்டை வீட்டுக் காரனை நேசி” . ஒட்டு மொத்த மனித இனத்தை நேசிப்பது மிகச் சுலபமான செயல்; ஆனால் பக்கத்து வீட்டுக் காரனை நேசிப்பது கடினமான செயல்! இதைக் கடைப் பிடித்தால் வரப்புச் சண்டைகள் முதல் வியட்னாம், இந்தியா-பாகிஸ்தான், ஈரான்-ஈராக், ருசிய-அமெரிக்கச் சண்டைகள் ஏதும் வருமா? தவறிழைத்தவனை மன்னிக்கும் பெருந்தன்மை கிறுத்துவுக்கே உரியது. தன்னைச் சிலுவையில் அறையும்போது “என் தந்தையே இவர்களை மன்னித்து விடுங்கள்; தாம் என்ன செய்கிறோம் என்று அறியாமல் செய்கிறார்கள்” என்று தன் கொலைகாரர்களை மன்னிக்கிறார்.
அடக்கத்தைப் பற்றி அவர் “தன்னைத் தான் தாழ்த்திக் கொள்பவன் உயர்வான்; தன்னைத் தான் உயர்த்திக் கொள்பவன் தாழ்வான்” என்கிறார்.
திரைகடல் ஓடித் திரவியம் தேடும் இக்காலத்தில், ஏசுநாதரின் போதனைகள் யாராலுமே கடைப்பிடிக்க இயலாதவை. (எல்லா மதங்களிலும் இதே கதைதான் என்று பின் வரும் கட்டுரைகளில் காண்போம் !) .ஆனாலும் ஒரு உண்மைக் கிறுத்தவன், ஏசுநாதர் சொன்னது போல் இருந்தால் எப்படி இருப்பான்? பணத்தாசை இன்றி, எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை இன்றி, மனித நேயத்துடன், எல்லோரையும் மதித்தும், மன்னிக்கும் பாங்குடனும், எளிமையான‌ வாழ்முறையுடனும், அடக்கத்துடனும் இருப்பான். வன்முறையை விரும்பாத அவன், தன் எளிய தேவைகள் நிறைவு பெற்றதும் மிகுந்த திருப்தியுடன் இறைவனைப் புகழ்ந்து கொண்டு , தன் வாழ்வுக்கு நன்றி சொல்லி இருப்பான் - பிறரிடம் ஏதும் சாராத வாழ்முறை தற்சார்பாக இருக்கும். அவன் சூழல் சுவடும் மிகக் குறைவாக இருக்கும்!
தற்சார்பு வாழ்வியல் என்று நாம் கூறுவது புதிய மொந்தையில் பழைய கள்தான். எல்லோரும் பல விதங்களில் பலவாறாய்க் கூறியதை நாம் வேறு ஒரு கோணத்திலிருந்து நோக்குகிறோம் அவ்வளவே. காந்தி கூறியது போல் “நான் சொல்வதில் எதுவும் புதிது அல்ல; சத்தியமும், அகிம்சையும் மலைகளைப் போல் பழமையானவை”. இனி வரும் கட்டுரைகளில் வேறு யார்,யார் எந்த மொழிகளில் கூறியிருக்கிறார்கள் என்று நோக்குவோம்!

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 7

தற்சார்பு வாழ்வியலின் பல அங்கங்களைப் பற்றி நாம் இயன்றவரை ஆராய்ந்து வருகிறோம். அதனால் சமூகத்திற்கு ஏற்படக் கூடிய நன்மைகளைப் பார்த்தோம். சமூகத்தினால் தனக்கு எதுவும் தேவைப்படாத தனிமனிதர்கள், சமூக வாழ்வில் இருப்பதே ஒரு தியாகமும், சேவையும்தான் என்றும் பார்த்தோம். தற்சார்பு வாழ்வியலுக்குத் தேவையான மனநிலை எது என்று இக்கட்டுரையில் ஆராய்வோம்.


நான் சுமார் 25 வயது இளைஞ‌னாய் இருக்கும்போது என் நண்பனின் தந்தை “வாழ்வில் உன் குறிக்கோள் என்ன?” என்று கேட்டார். நான் அதிகம் யோசிக்கத் தேவையின்றி “சும்மா இருப்பதுதான் என் வாழ்வின் லட்சியம்” என்று உடனே கூறினேன். அதை அவர் பெரியதொரு நகைச்சுவையாக ரசித்தார். பின் வெகு நேரம் எனக்கு உலக வாழ்வைப் பற்றியும், பணம் எவ்வாறு வாழ்வில் முக்கியம் என்றும், வெற்றிதான் லட்சியமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் போதித்தார். 22 வயதிலேயே தோரோவைப் படித்துக் கெட்டு விட்ட எனக்கு அந்தப் போதனை அதிகம் தாக்கம் ஏற்படுத்தவில்லை.
ஆனால் பின்னர் இல்லற வாழ்க்கையில் ஈடுபட்ட பின் பணம் என்பது பல விதங்களில் அவசியமான ஒன்று என்று உணர்ந்து, பணத்தைத் துறந்து இல்லறம் நடத்துவது மிகக் கடினம் என்று உணர்ந்து, என் நேரத்தையும், சுதந்திரத்தையும், வாழ்வின் பெரும்பகுதியையும் அடமானம் வைத்துப் பொருள் ஈட்டினேன். ஓரளவு இல்வாழ்க்கையின் கடமைகளைக், கடன்களைத் தீர்க்க இயன்ற‌தால் என் அடமானத்தின் பெரும் பகுதி மீட்கப் பட்டுவிட்டது. ஓய்ந்து வீழும் முன்னரே ஓய்வு நேரம் அதிகமாய் உள்ள வாழ்முறையும் கிட்டியுள்ளது.
என்னுடன் வேலை செய்த பலரும் என் தற்போதைய வாழ்முறையைப் பார்த்துப் பொறாமைப் படுகின்றனர். ஆனால் என்னை விட அவர்கள் அனைவரும் பணம் அதிகம் உள்ளவர்கள்; நானோ பணம் குறைவாயினும் பெரிய செல்வந்தன்! யாருக்கும் பதில் சொல்லத் தேவையில்லாத சுதந்திரமும், மன அழுத்தம் அதிகமில்லா சுய தொழிலும், கடனில்லாத வீடும், நிறைய ஓய்வு நேரமும், குழந்தைகளுடனும், மனைவியுடனும் செலவழிக்க நேரமும், (பெருமளவு) நஞ்சில்லா உணவும் உள்ளவன் செல்வந்தனா அல்லது வங்கி நிறையப் பணமும், விலை உயர்ந்த காரும், சென்னையில் கோடி ரூபாய் பெருமானமுள்ள புறாக்கூண்டு போன்ற வீடும், நச்சுக் காற்றும், நீரும், நஞ்சுள்ள பாக்கெட் உணவும், கடிகாரத்தின் இரு முட்களுக்குள் சிக்கித் திணரும் வாழ்முறையும் உள்ளவன் செல்வந்தனா?
மிகத் தெளிவாய் விடை எடுபடும் இந்தக் கேள்விக்கு யாரும் “நகர வாழ்க்கையே சிறந்தது” என்று சொல்ல முடியாது. ஆனாலும் நாம் அனைவரும் அதை நோக்கியே செல்கிறோம். கிராம மிராசுதாராய் இருந்தவர்களின் அடுத்த தலைமுறை சென்னை, மும்பை என்று தொழில்நோக்கிச் சென்று விட்டது. அதன் பின் வரும் அவருடைய சந்ததியினர் அமெரிக்கா, ஐரோப்பா என்று தொழில்நோக்கிச் சென்று விடுகின்றனர். வளர்ச்சி என்று நாம் கூறுவதும் இதைத்தான். முன்னேற்றம் என்று நாம் கருதுவதும் இதைத்தான். கிராமங்கள் முதியோர் இல்லங்கள் ஆகி விட்டன என்று வருந்தும் சிந்தனையாளர்கள், இனி நக‌ரங்களும் முதியோர் இல்லங்கள் ஆகிவிடும் ஆபத்து இருப்பதை மறுக்க இயலாது. இச் சிந்தனையின் அடித்தளத்தில் உள்ள மனவியல் காரணங்களை நாம் கூர்ந்து அறிந்து கொள்வது தற்சார்பு வாழ்வியலுக்கு மிக இன்றியமையாதது. உற்றுப் பார்த்தால் நாம் வாழ்வாதாரங்களைத் தேடிச் செல்லவில்லை என்பது புலனாகும். கிராமத்திலோ, சிற்றூர்களிலோ பள்ளி ஆசிரியராகவோ, மளிகைக் கடைக்கார‌ர் ஆகவோ தொழில் புரிபவர்கள் கூட மிக நல்ல வாழ்க்கைதான் வாழ்கிறார்கள். சிற்றூர்களில் உள்ள சிறு தொழில் அதிபர்கள் பலருக்கு வேலையும் கொடுக்கிறார்கள். தங்கள் உடனடி சமூகத்தில் நல்ல மரியாதையுடன் இருக்கிறார்கள்.
பின் நாம் எதைத் தேடி ஓடுகிறோம்? என் நண்பனின் தந்தை சொன்னதுபோல் வெற்றியைத் தேடி ஓடுகிறோம். ஆனால் எது வெற்றி என்பது யாருக்கும் தெரியவில்லை. புகழ் அடைந்தால் வெற்றியாகுமா? பணம் இருந்தால் வெற்றியாகுமா? அல்லது அலெக்சாண்டர், ராஜராஜன் போன்று அகிலத்தை ஆளும் தீராத ஆளுமைப் பசி வெற்றியாகுமா? ஒரு கடுமையான இலக்கை நோக்கிப் பயணிப்பதும், அதற்குப் பாடுபடுவதும், அதற்கான முயற்சியும், அதில் வரும் வெற்றி, தோல்விகளும் நம் மன வளர்ச்சிக்கும் ஆன்ம வளர்ச்சிக்கும் மிக நன்று. எதிர்ப்பே இல்லாத வாழ்வில் துயரங்கள் இல்லையெனினும், வளர்ச்சியும் குறைந்து விடும். ஆனால் இலக்கில்தான் நமக்குத் தெளிவு இல்லாதிருக்கிறது. “ஆராயப்படாத வாழ்வு வாழத் தகுதியற்றது” (the unexamined life is not worth living) என்று கிரேக்க ஞானி சாக்ரடீஸ் கூறியுள்ளார். ஆராய்ந்தால் நம் எல்லோருடைய வாழ்வும் full of sound and fury signifying nothing என்று ஷேக்ஸ்பியர் சொன்னது போல் வெறும் புகை மண்டலமாய் ஒன்றும் சரக்கின்றிப் பிசுபிசுத்து விடும். 'பொய்யாய்ப் பழங்கதையாய்க் கனவாய் மெல்லப் போனதுவே' என்றார் பட்டினத்தார்.
ஒரு தெளிந்த இலக்கை நோக்கிப் பயணிப்பது வாழ்வைச் செறிவுள்ளதாக்கும். ஒரு தெளிந்த இலக்காகவும், பெருமளவு அர்த்தமுள்ள வாழ்வைத் தருவதாகவும் தற்சார்பு வாழ்வியல் இருக்கிறது. எனவே எதுவென்று தெரியாத‌ வெற்றியைத் தேடுவதை விட, அன்பும் அறனும் நிறைந்த இல்வாழ்க்கையை இலக்காகக் கொள்வது நல்லது. புத்தர் அடிக்கடி நடுப்பாதை (middle path) என்று ஒன்றைக் கூறுவார். எங்கெல்லாம் குழப்பம் நேருகிறதோ அங்கு ஒரு நடுப்பாதையைக் கடைப் பிடிப்பது நன்று. அதாவது ஒரேயடியாகப் பணத்தாசை பிடித்த கருமியாகவும் இல்லாமல், பணத்தை முற்றும் துறந்த முனிவனாகவும் இல்லாமல், எனக்கிது தேவை, இது போதும் என்ற தெளிவுடன் இல்லறம் நடத்துவது ஒரு நல்ல நடுப்பாதை.
'போதும் என்ற மனமே பொன்செய்யும் மருந்து' என்ற பழமொழியின் பொருள் இதுதான். பொன்செய்ய ரசவாத வித்தையைத் தேடிப் பலரும் நெஞ்சு புண் ஆகி அலைகையில், உண்மையில் பொன் செய்யும் ரசவாதம் என்பது போதும் என்னும் மனப் பக்குவம்தான். அன்பும், அறனும் வேண்டுமாயின் பேராசை கூடாது. திருப்தி என்று சொல்லப்படும் மன‌நிறைவு தேவை. உண்மையான செல்வந்தன் தன் தேவைக்கு மேல் பணம் இருப்பவன் தான். தேவைகள் குறைந்து போதும் என்று வரையறுத்தவனிடம் சேரும் பணம், வள்ளுவர் சொன்னது போல்
ஊருணி நீர் நிறைந்தற்றே உலகவாம்
பேரறி வாளன் திரு
என்று எல்லோருக்கும் பயன்படும்.
(இங்கு போதும் என்ற சிந்தனையைப் பேரறிவு என்று வள்ளுவர் குறிப்பிடுவதைக் கவனிக்கவும்)
ஆனால் எப்படிப் போதும் என்று சொல்வது? எளிமையான தேவைகளுடன் நிறுத்திக் கொண்டால் அவற்றை எளிமையான ஒரு தொழிலால் பூர்த்தி செய்து விடலாம். “யாதானும் தொழில் புரிவோம், யாவும் அவள் தொழிலாம்” என்று நம் மீசைக்கவி சொன்னது போல் குடும்ப நிர்வாகத்துக்குத் தேவையான நிதியை எளிதாய் நிறைவு செய்யலாம். நிறைவு என்பது தற்சார்புக்கு இன்றியமையாதது. ஆழ்ந்த நிம்மதியும், உடல் - மன ஆரோக்கியமும், அன்பும், எல்லாம் இந்த நிறைவால் கிட்டிவிடும். நிறைவு இல்லையேல் என்ன கிடைத்தாலும் பற்றாக்குறைதான். நிறைவு என்பது ஒரு மனநிலைதான் - அது புறப்பொருட்களில் இல்லவே இல்லை. பிறர் நம்மை ஏளனம் செய்வார்களே, கௌரவம் குறைந்து விடுமே என்றெல்லாம் இல்லாத பூதங்களுக்கு அஞ்சினோமானால் நாம் தற்சார்பு இழந்து, பிறர் கருத்தைச் சார்ந்து, காற்றில் பட்ட‌ இலவ‌ம் பஞ்சு போல் அங்கும் இங்கும் அலைய வேண்டி வரும்.
எளிதாய்ச் சொல்ல முடிந்தாலும், இது நடைமுறையில் மிக மிகக் கடினமானது. மற்றவர்களின் நகைப்புக்கு இடமாவதை யாரும் துணிவதில்லை. நம்மை விட வலிதானவர்களைப் பார்த்துச் சற்றுப் பொறாமைப் படாதவர்களும் மிகக் குறைவே. எனவேதான் முன்னேற்றம் என்று சொல்லிக் கொண்டு நாம் மந்தையுடன் சென்று, முண்டியடித்து மந்தையில் முன்வருவதை எப்போதும் விழைகிறோம். ஃபாஷன், ட்ரெண்ட் என்ற பெயரில் கூட்டமாய்ப் போவதை நியாயப் படுத்துகிறோம். தற்சார்பான வாழ்வியல் என்பது உலகியலுக்குப் பல சமயங்களில் எதிரானது. எனவே அப்பாதையில் செல்ல ஒரு துணிச்சல் வேண்டும். எனினும் எளிதானவற்றை மட்டும் செய்து கொண்டிருந்தோமானால் நாம் என்றும் இருக்கும் இடத்திலேயே இருக்க வேண்டியதுதான்.
இதையெல்லாம் சேர்த்துப் பார்க்கையில், தற்சார்பு வாழ்வியல் என்பது மிகுந்த அர்த்தமுள்ள ஒரு வாழ்முறை. இதற்குத் தேவை நிறைவு, பிறர் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கவலையின்மை, ஓரளவு துணிச்சல் ஆகியவை. ஆனால் இதனால் கிடைக்கும் விடுதலையும், மனத் தெளிவும் எல்லாக் கடின‌ங்களையும் தூசி ஆக்கி விடும். இறுதியாக திருப்தியைப் பற்றிய ஒரு கவிதையுடன் இக்கட்டுரையை நிறைவு செய்கிறேன்.
தன்னிறைவ

சிறிய நாடு, சிலவே மக்கள்
போர்வாள் பலவாம், பயன்பாடு இலவாம்
இறப்பைப் பெரிதாய் இருப்போர் மதித்துப்

பிறந்த இடத்தின் அருகில் இருப்போம்
படகும், ரதமும் பலவாய் இருந்தும்
பயணம் கிளம்பத் தேவை அரிதாம்
வேலும் வாளும் வேண்டிய இருந்தும்
வெளியில் எடுக்கத் தேவை இல்லை
இனிய உணவும், எளிய உடையும்
இருக்கும் இடத்திற் பெருமையும் நிறைவும்
பழகிய வாழ்வு பழகிய முறையுடன்
நிதப்படிப் பணியில் நிம்மதி காண்போம்
அண்டை நாடு கூப்பிடு தொலைவில்
அவரின் சேவல் நம்மை எழுப்பினும்
நம்முடை நாய்குரை ஒலிய‌வர் கேட்கினும்
ஒருவரை ஒருவர் காணா திருந்து
விருந்து கலந்திட வேலை இன்றி
நிறைவுடன் வாழ்ந்து நிறைவுடன் சாவோம்!
(2600 ஆண்டுகளுக்கு முன் சீனாவில் “லாவொட்ஸே” என்பவரால் எழுதப்பட்ட “தாவோ தே ஜிங்” என்ற நூலின் 80வது பாடலின் தமிழ்வடிவம். )

Courtesy:http://www.kaani.org

தற்சார்பு வாழ்வியல் - 6

தாமே தமக்கு விதிவகையும் -சாட்சி

தற்சார்பு வாழ்வியலில் தன்னாட்சி (பூரண சுயராச்சியம் - absolute self rule) என்றால் என்ன என்று ஆராய்வது இக்கட்டுரையின் நோக்கம். பலகோடி தனிமனிதர்களால் உருவான சமூகத்தைச் சீர் செய்ய ஒரு சில தனிமனிதர்களால் இயலுமா என்பது கேள்வி.
தற்சார்பு என்பதன் கோட்பாடு என்ன? தன் தேவைகளுக்குத் தன்னைச் சார்ந்து இருப்பது தற்சார்பு. இதில் மனிதனுக்கு உடல் ரீதியாகவும், மனம் ரீதியாகவும் இரண்டுவகையான தேவைகள் உள்ளன. உடல் ரீதியான நேர்மையான தேவைகள் எளிதாய் நிறைவுசெய்யக் கூடியவை; அடிப்படையான‌ இல்லற ஒழுக்கமும், நேர்மையான ஒரு தொழிலும் இருந்தால் நம் உடல் ரீதியான தேவைகள் எளிதில் நிறைவு பெற்று விடும். ஆனால் மனம்தான் புரியாத புதிர். மனதின் ஆசைகளுக்கு எல்லையே இல்லை ; “அகிலம் எல்லாம் கட்டி ஆளினும் கடல் மீதிலே ஆணை செலவே நினைவர்” என்று தாயுமானவர் எச்சரிக்கிறார். எனவேதான் எல்லா மதங்களிலும் மனத்தை அடக்கக் கூடிய துறவிகளுக்கு மிக உயர்ந்த மரியாதை அளிக்கப்படுகிறது. மனத் தேவைகளில் முக்கியமானது மனதை நெறிப்படுத்துவது. அதற்குத் தேவை ஒரு கோட்பாடும் (சித்தாந்தம்) அந்தக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் அமையும் ஒரு வாழ்முறையும். வரலாற்றைப் பார்க்கும் போது மனித இனம்தான் உலக அழிவில் மிகப்பெரிய பங்கு கொண்டதென்றும், எக்காலத்திலுமே தீயவர்களும், நல்லவர்களும் கலந்துதான் இருந்திருக்கிறார்கள் என்றும் தெளிவாகும். ஆனால் வரலாற்றில் மனித இனம் மேம்படுவதற்கு வித்திட்ட அனைவரும் ஒரு அடிப்படைக் கோட்பாட்டைப் பல்வேறு வடிவங்களில் கூறியிருக்கிறார்கள்.அக்கோட்பாட்டை நாம் தற்சார்பு வாழ்வியல் என்று கூறுகிறோம்.
மகாபாரதத்தில் துரியோதனன், தான் கெட்டவன் என்று தெரிந்தும் தன்னால் அது பற்றி ஒன்றும் செய்ய இயலவில்லை என்று கூறுவதாக வரும். வைணவக் கவிஞரான நம்மாழ்வாரும் இயற்பா பெரிய திருவந்தாதி எனப்படும் தன்னுடைய வெண்பாக்களில்
இவையன்றே நல்ல, இவையன்றே தீய
இவையென்று இவை அறிவனேலும் - இவையெல்லாம்
என்னால் அடைப்பு நீக்க ஒண்ணாது இறையவனே
என்னால் செயற்பால‌து என்
(எது நல்லது எது தீயது என்று தெரிந்தும் அந்தக் கட்டுக்களில் இருந்து விடுபட முடிவதில்லையே, என்னால் என்ன செய்ய இயலும்)
என்று வருந்துகிறார். ஆதி சங்கரர் தன்னுடைய விவேகசூடாமணி என்னும் நூலில் ஆன்ம சாதகனுக்கு இன்றியமையாத குணங்கள் என்று வரிசையிடும்போது, “எது நிலைப்பது (நித்தியம்) , எது நிலையாதது(அநித்தியம்) என்று பகுத்தறியும் விவேகம்” முதலிலும் அதன் பின் ” அநித்தியப் பொருட்களை விட்டொழிக்கும் வைராக்கியம்” இரண்டாவதாகவும் வரிசைப்படுத்துகிறார். கிரேக்க அறிஞர் பிளாட்டோ “எது நல்வாழ்வு?” என்ற தேடலுக்குத் தன் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியைச் செலவழித்ததாகக் கூறுவர்.நம் அறிஞர் குமரப்பாவும், அரசியல் கொள்கையைப் பற்றி எழுதும் பொழுது “ஒரு நாட்டின் கொள்கை, வாழ்வைப் பற்றிய அடிப்படைச் சித்தாந்தத்தைச் சார்ந்ததாக இருந்தால் அக்கொள்கை தெளிவாக இருக்கும்” என்று எழுதியிருக்கிறார்.
வால்டனில் தோரோவும், “மனிதன் தொடர் முயற்சியால் தன்னைத் தானே மேம்படுத்திக் கொள்ளும் திறனை விட ஒரு மிகப்பெரிய ஊக்கமூட்டும் உண்மை நான் எதுவும் அறியேன்” என்று எழுதியுள்ளார்.
ஆக இதையெல்லாம் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கும்பொழுது, (1) நன்மை தீமை என்று இரண்டு உள்ளது (2) நாம் எவ்வளவு தீமையில் மூழ்கி இருந்தாலும் ஒரு உந்துதலுடன் மேலெழும்பி நன்மையை நோக்கிப் போவது என்ற இரண்டு சித்தாந்தங்களை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளலாம் என்றே தோன்றுகிறது.
எது நல்லது , எது தீயது என்ற கேள்விக்கு ஒரு ஞானி இவ்வாறு விடை கூறினார் ” உலகியலில் பார்க்கும் போது எச்செயல் துன்பத்தை உண்டாக்குகிறதோ அது தீயது; எச்செயல் துயர் துடைக்கிறதோ அது நல்லது. பூரணமாகப் பார்க்கும் போது எது உன்னை ஞானத்தின் அருகில் கொண்டு செல்கிறதோ அது நன்று; எது உன்னை ஞானத்தினின்றும் சேய்மைப்படுத்துகிறதோ அது தீது” (இதில் ஞானம் என்று ஒன்று இருப்பதாகவும் அதை நாம் நோக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்று்ம் பொருள்படுகிறது. இதை வேண்டுவோர் ஏற்றுக் கொள்ளலாம்; இல்லையேல் விட்டு விடலாம். நம் தேடலுக்குக் கடவுள் என்பதோ,வைகுந்தம், கயிலாயம், தேவ ராச்சியம், மோட்சம், நிர்வாணம் போன்ற உருவகங்களோ தேவையற்றவை. உள்ளதை உள்ளபடி அறிவதே நம் நோக்கம்.) பகுத்தறிவு என்பது நாத்திகம் அல்ல , ஆத்திகமும் அல்ல. ஆத்திகம் மூட நம்பிக்கை என்றால், நாத்திகம் மூட எதிர்ப்பு அவ்வளவே. யார்யார்வாய்க் கேட்பினும் மெய்ப்பொருள் காண்பது தான் பகுத்தறிவு. தனிமனித வாழ்வில் மெய்ப்பொருளைக் காண்பதே நம் நோக்கம்.
சரி நன்மை என்பது என்ன, தீமை என்பது என்ன? எல்லா உயிர்களும் தன்னை இந்தப் புவியில் இருத்திக் கொள்ள மிகக் கடுமையான வன்முறையைக் கடைப்பிடிக்கின்றன. ஒரு உயிரைத் தின்றுதான் இன்னொரு உயிர் வாழ இயலும் என்பது இயற்கை நியதி. ஆனால் மனிதனைத் தவிர பிற உயிரினங்கள் எதுவும் தங்கள் அடிப்படைத் தேவைகளைத் தவிர வேறு எதற்கும் வன்முறையைக் கையாள்வதில்லை. மனிதன் மட்டுமே தேவைகளுக்கு அன்றி ஆசைகளுக்கும், பொழுது போக்கிற்கும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்திற்கும், ஆளுமைக்கும், சக மனிதர்களின் பொறாமையைத் தூண்டுவதற்கும் எண்ணில் வன்முறையைக் கையாள்கிறான். எனவே வன்முறையைக் குறைப்பதும் பிறர் துயர் துடைப்பதும் நன்மையான விடயங்கள் என்று கொள்ளலாம். அகிம்சையே பரம தர்மம் என்று வேதத்தில் சொல்வதும் , பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் என்று வள்ளுவர் போற்றுவதும் இந்த நன்மையையே.
முதல் கட்டுரையில் பார்த்தது போல, சூழல்சுவட்டைக் குறைப்பது அகிம்சையின் ஒரு மிக நல்ல வெளிப்பாடு. அது மிகப் பெரிய சேவையும் கூட. இது இயற்கை வேளாண்மை, எளிய வாழ்முறை, சுயநலம் குறைந்த நடை, சமூக சேவை, அநீதி எதிர்ப்பு போன்று பல வடிவங்களில் வெளிப்படலாம். எவ்வடிவாயினும் இதன் உண்மையான உந்துதல், நம் உள்ளிருக்கும் ஒரு இனம்புரியாத‌ தேடல்தான். ஆனால், நம் உடல் ரீதியான தேவைகளைக் குறைப்பதும், சூழல் சுவட்டைக் குறைப்பதும் ஒரு துவக்கம் மட்டுமே - அதுவே முடிவாகி விடாது. சாதாரண மனிதர்களான நாம் சதா காரண காரியங்களிலேயே விடயங்களைப் புரிந்து கொள்கிறோம். நன்மை- தீமை, வினா-விடை, இன்பம்-துன்பம் எல்லாம் நமக்கு ஐம்புலனுக்கு உட்பட்ட உலகில் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.
ஆனால் இந்த ஐம்புலன்களுக்கு அடித்தளமான, “சித்” என்று வடமொழியில் கூறப்படும், Consciousness என்று ஒன்று எல்லா உயிரினங்களையும் ஒரு மின்காந்த வெளிபோல் இணைக்கிறது. நாம் இருக்கும் வெளியையும், மூச்சு விடும் காற்றையும் நாம் அனைவரும் பகிர்ந்து கொள்வது போல் இந்த சித்தத்தில் நாம் அனைத்து உயிர்களும் இணைக்கப்பட்டு இருக்கிறோம். நம் ஒவ்வொருவரின் எண்ணற்ற எண்ணங்களின் தொகைதான் இந்த சித்தம். காற்றில் ஒருவர் செய்யும் மாசு எங்ஙனம் அனைவரையும் பாதிக்கிறதோ அதே போல் ஒவ்வொருவரின் மாசு படிந்த சிந்தனைகள்தான் திரளாகி ஒட்டு மொத்த உலகத் தீமைகளாக வடிவெடுக்கிறது.
இந்த சித்தம் என்கிற ஆற்றில் நம் சுயநலமான சிந்தனைகள்தான் சாக்கடை நீர்போல் கலந்து மாசு படுத்துகின்றன. எனவே மிகச் சிறந்த‌ நன்மை என்பது சுயநலமற்ற மனமே; தெளிந்த மனத்தில் குழப்பம் உருவாக்குவது இந்தச் சுயநலமே. சுயநலமற்ற எந்தச் செயலுமே ஒரு சேவைதான் -ஏனெனில் அதைச் செய்பவன் எதையும் எதிர்பார்த்துச் செய்வதில்லை (தன் சுய பாராட்டுதலைக் கூட!). மகா பாரதத்தில் கண்ணன் செய்யும் எண்ணற்ற சூதுகளும், பொய்களும், கோபியருடன் குலவியதும் எல்லாம் சுயநலமற்றவை. தனக்கென்று எதுவும் அவன் செய்ததாய் சான்று இல்லை. ஆனால் தருமன் ஒரே ஒரு பொய் சொன்னதற்காய் மிகவும் வருந்துகிறான். அவனின் நேர்மை மிகுந்த தன்னினைப்பு உள்ளதாய், சுயநலமானதாய், இருக்கிறது.
கூர்ந்து கவனித்தால் பெரும்பாலான சுயநலத்தின் பின்னணியில் தன்னைப் பிறர் மதிக்க வேண்டும் , ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு இச்சை இழையோடும். அடுத்தவரின் மதிப்பீட்டிற்கு நாம் சாயத் தொடங்கும் பொழுதே தற்சார்பை இழக்கிறோம். உண்மையான தற்சார்பு என்பது நம் மனத்தை நாமே நிர்வகிக்கப் பழகுவதுதான். நம்மை நாமே, நம் அறிவால் மட்டும் ஆள்வது தன்னாட்சி. உலகத்தோடு ஒட்ட ஒழுகுவது எல்லோரும் செய்வது; உலக நியதிகளால் கட்டுண்டு, பொறுக்க முடியாமல், அந்தத் தளைகளை எதிர்த்து நாடோடிகள் போல் தன்னிச்சைப்படி வாழவது மரபெதிர்ப்பாளர்கள் (hippie) செய்வது - இரண்டுமே தற்சார்பற்றவை; அதனால் நிலையற்றவை. இசைவும் இன்றி, எதிர்ப்பும் இன்றி, தன் அறிவைப் பயன்படுத்தி நன்றும், தீதும் பகுத்தறிந்து, தீதை ஒதுக்கி, நன்றைக் கொள்வது உண்மையான தன்னாட்சி. ஒரு சமயம் உலகோடு ஒழுகுவது போலவும், ஒரு சமயம் மரபை எதிர்ப்பது போலவும் தோன்றினாலும், தன்னாட்சியைக் கடைப்பிடிக்கும் ஒருவன் எப்போதும் தன் அறிவிற்கு மட்டுமே செவி சாய்ப்பான்.
Inner Voice என்று காந்தி கூறியதும் , “எச்சமயத்திலும் எனக்கு உள்ள ஒரே கடமை எனக்கு எது சரி என்று தோன்றுகிறதோ அதை மட்டும் செய்வதே ” என்று தோரோ வால்டனில் எழுதியதும் இந்தத் தன்னாட்சியைத்தான்.
சாதாரண மனிதர்களான நமக்கு இது மிகக் கடினமானது; நம் அறிவு என்ற வாள் பயன்படுத்தாமல் மிகவும் மொக்கையாகி விட்டது. அதற்காக நாம் பின் தங்கி விடக்கூடாது. பயன்படுத்தப் படுத்த அது தன் கூர்மையைத் திரும்பப் பெறும். நான் இந்தத் தன்னாட்சியை முயற்சிக்கும், மிகவும் தடுமாறும், இடறி விழும், ஒரு சிறு குழந்தை மட்டுமே என்பதை இவ்விடத்தில் வெளிப்படையாக ஒத்துக் கொள்கிறேன். இந்தக் கட்டுரையை எழுதுவதற்கு எனக்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லை என்பதையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால் நான் எழுதியுள்ளது அனைத்தும் என் அறிவிற்குப் புலப்பட்டு, உண்மையான தற்சார்பிற்கு இதுதான் வழி என்று தெளிந்துதான் எழுதுகிறேன்.
இந்தத் தன்னாட்சியை ஒரே ஒருவர் கடைப்பிடித்தாலும் அவரால் பல்லாயிரம் பேருக்குப் பலன் உண்டு; இருட்டறையில் ஒரே ஒரு செங்கல் தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டு விடுபட்டால் அதன் மூலம் வரும் வெளிச்சம் அறை முழுதும் வீசும். புறந்தூய்மை நீரால் அமைவது போல் புறத்தற்சார்பு எளிமையால் அமையும்; ஆனால் வாய்மை போல் இந்தத் தன்னாட்சிதான் அகத்தற்சார்பிற்ககு வழி.

Courtesy:http://www.kaani.org